Obie ekipy walczą o utrzymanie, ale trzeba przyznać, że na wiosnę prezentują się naprawdę solidnie. Ich bezpośrednie starcie mogło mieć kluczowe znaczenie dla układu tabeli, dlatego spodziewaliśmy się twardego, wyrównanego widowiska. Lepiej w mecz weszli gospodarze – zagrali agresywnie od pierwszego gwizdka i już po kilku minutach prowadzili 3:0.

Husaria próbowała się otrząsnąć i grać swoje, prezentując się całkiem nieźle, ale problemem był pressing i technika kilku zawodników rywala – momentami piłka po prostu kleiła się im do nóg i ciężko było ją odebrać. Dopiero końcówka pierwszej połowy tchnęła nową nadzieję w zespół gości. Dwa niemal identyczne ataki – podania Wiktora Kruczyńskiego i skuteczne wykończenia Vladyslava Voronova – sprawiły, że mecz zaczął się na nowo. Do przerwy 3:2 i zapowiedź sporych emocji w drugiej części.

Po zmianie stron Husaria miała swoje okazje, ale brakowało szczęścia, wykończenia, a czasem po prostu ostatniego podania. Zoria, nie mogąc pozwolić sobie na stratę punktów, wrzuciła kolejny bieg. Przez dłuższy czas defensywa gości dawała radę, ale w momencie, gdy kapitan przeprowadził kilka zmian, pojawiły się luki i błędy w kryciu. Gospodarze nie potrzebowali więcej – w pełni to wykorzystali, odskakując z wynikiem. Końcówka należała już tylko do Zorii, która dołożyła kolejne trafienia i ostatecznie pewnie zwyciężyła.

Zasłużone zwycięstwo gospodarzy, którzy są na dobrej drodze, by zapewnić sobie ligowy byt. Husaria natomiast nie traci jeszcze szans – musi jednak wygrać oba pozostałe spotkania i liczyć na potknięcia bezpośrednich rywali.

W starciu Siriusa z FC Niko UA obie ekipy miały coś do udowodnienia. Sirius chciał pokazać, że zeszłotygodniowa porażka to tylko jednorazowy wypadek przy pracy, natomiast FC Niko UA musiało potwierdzić, że remis z wyżej notowanym rywalem nie był dziełem przypadku, a efektem solidnej roboty.

Pierwsza połowa zdecydowanie należała do gości. FC Niko UA wyglądało jak zgrany monolit – Sirius miał ogromne problemy z przedostaniem się pod pole karne, a rywale konsekwentnie wyprowadzali groźne akcje. Najpierw Nikita Zgura otworzył wynik, a chwilę później pewnie wykorzystał rzut karny, dając swojej drużynie dwubramkowe prowadzenie do przerwy.

Po zmianie stron zobaczyliśmy zupełnie inny mecz. Sirius wrócił do gry takiej, jaką prezentował przez cały sezon – dynamicznej, ofensywnej i skutecznej. Pięć zdobytych bramek w drugiej części spotkania przy tylko jednej straconej mówi samo za siebie. Gospodarze odrobili straty z nawiązką i wyszli z tego meczu zwycięsko.

Sirius jeszcze nie może otwierać szampanów, ale wszystko wskazuje na to, że już za tydzień matematycznie przypieczętują mistrzostwo. Jeśli tak się stanie – będzie to tytuł absolutnie zasłużony, za równą i efektowną grę na przestrzeni całego sezonu.

Agape, jeśli chciało awansować do wyższej klasy rozgrywkowej, musiało ten mecz po prostu wygrać. Ich rywalem były Orzeły Stolicy – zespół, który już wcześniej pożegnał się z ligą, ale wcale nie zamierzał oddać tego spotkania bez walki. Wręcz przeciwnie – Orzeły chciały pokazać się z jak najlepszej strony i zagrały o pełną pulę.

Pierwszą bramkę, niedługo po rozpoczęciu gry, zdobył niezawodny Maciek Kiełpsz, ale na odpowiedź Agape nie trzeba było długo czekać. Vladyslav Martynov huknął z rzutu wolnego i mieliśmy 1:1. Mecz naprawdę stał na wysokim poziomie – obie drużyny stwarzały mnóstwo sytuacji bramkowych. Z jednej strony Filip Woźnica napędzał akcje Agape, z drugiej – Jan Wnorowski rozdawał takie podania, że cała defensywa rywali nie nadążała, notując aż trzy asysty w całym meczu.

To spotkanie okazało się zaskakująco wyrównane i emocjonujące. Mało kto spodziewał się, że Orzeły postawią aż tak wysoko poprzeczkę ekipie walczącej o awans. Finalnie mecz zakończył się wynikiem 7:7, co dla wielu było szokiem – ale chyba największym dla Krzyśka Gołosa, który po końcowym gwizdku był wyraźnie sfrustrowany wynikiem swojego zespołu.

Z kolei Orzeły zagrały chyba najlepszy mecz w sezonie. Mogli być z siebie naprawdę dumni. I aż szkoda, że ich sezon tak się potoczył – bo gdyby nie jesienne kontuzje i słaba frekwencja w kilku kluczowych meczach, kto wie, jak to wszystko mogłoby się skończyć?

Sytuacja w tabeli przed tym meczem była wyjątkowo ciekawa – wygrana Kryształu oznaczałaby zrównanie się punktami z Korsarzami, ale porażka mogła zepchnąć ekipę Kacpra Romanowskiego w strefę spadkową. Nic więc dziwnego, że goście byli mocno zmotywowani, choć po drugiej stronie w oczy rzucała się wyjątkowo skromna ławka rezerwowych. Szybko okazało się jednak, że to będzie klasyczny mecz z gatunku „jakość ponad ilość”. Mimo że Korsarze mieli tylko jedną zmianę, to skład prezentował się naprawdę solidnie, a bohaterem został Adam Woźniak, który już w 7. minucie precyzyjnym uderzeniem otworzył wynik spotkania.

Kryształ wyglądał na pogubiony, szczególnie w obronie, gdzie co chwilę pojawiały się proste błędy. W 10. minucie bramkarz gospodarzy uratował zespół przed stratą gola, ale dwie minuty później, po fatalnym rozegraniu, Sebastian Sobieszek podwyższył wynik. Dopiero w 16. minucie gospodarze złapali nieco rytmu i po dwójkowej akcji dobitkę na gola zamienił Bazyli Grabiec. Korsarze szybko odpowiedzieli – znów na listę strzelców wpisał się Woźniak. Ale zaledwie chwilę później Grabiec strzelił po raz drugi i do przerwy mieliśmy wynik 2:3.

Po zmianie stron pierwsi uderzyli goście – kontrę wykończył Jan Jabłoński. Kryształ nie odpuścił i Krystian Wieczorek szybko zmniejszył stratę do 3:4. Gospodarze mogli nawet wyrównać, ale Damian Zalewski popisał się znakomitą interwencją. Chwilę później Jabłoński zmarnował stuprocentową okazję i – jak to często bywa – zemściło się to błyskawicznie. Najpierw potężnym strzałem z dystansu wyrównał Kacper Kubiszer, a zaraz po nim Karol Sułkowski wykorzystał błąd rywali i Kryształ wyszedł na prowadzenie 5:4.

Ale Korsarze nie spuścili głów. Dwa szybkie ciosy – Woźniak i Dziki – i znów to goście byli z przodu. W końcówce Kryształ kompletnie stracił koncentrację, a Woźniak bez litości wykorzystał przestrzeń w obronie, kompletując kolejne trafienia i podwyższając wynik na 5:8. W końcówce gospodarze próbowali jeszcze wrócić do gry – Grabiec miał świetną okazję, ale fantastyczna parada Zalewskiego i poprzeczka pokrzyżowały plany.

Zabrakło szczęścia, ale przede wszystkim – chłodnej głowy. Kryształ rzucił wszystko na jedną kartę, otworzył się całkowicie i zamiast odrabiać, stracił kolejne trzy gole. Mecz zakończył się wynikiem 5:11, a Korsarze wskoczyli na czwarte miejsce w tabeli. Dla gospodarzy to spotkanie było jak komentarz do całej rundy – powinno być lepiej, a wyszło…