To było widowisko z gatunku tych, które od pierwszych minut przyciągają uwagę. Rock’n’Roll wszedł w mecz z ogromnym impetem, a prowadzenie przyszło błyskawicznie. Już w początkowej fazie spotkania Maksim Hladchenko dwukrotnie trafił do siatki – najpierw mocnym strzałem po ziemi, a chwilę później precyzyjnym uderzeniem z dystansu. W kilka minut gospodarze ustawili sobie spotkanie i pokazali, że tego dnia są bardzo głodni bramek.

Bandziorsi nie zamierzali jednak stać z boku. W 16. minucie, po składnej akcji, kontaktowego gola zdobył Jan Piotrowski, dając swojej drużynie nadzieję na powrót do meczu. Przez kilka minut gra faktycznie się wyrównała, a goście zaczęli dłużej utrzymywać się przy piłce. Wydawało się, że pierwsza połowa może zakończyć się remisem. Decydujący moment nadszedł jednak po żółtej kartce dla Rykalova. Dwa rzuty wolne dla Rock’n’Rolla, dwa perfekcyjne wykonania Dmytro Kuzmina i na tablicy wyników zrobiło się 4:1. Oba strzały były mocne, precyzyjne i całkowicie zaskakujące. W tym momencie drużyna Bandziors pękła, a gospodarze przejęli pełną kontrolę nad meczem.

Druga połowa była już jednostronnym pokazem siły. Rock’n’Roll grał z rozmachem, akcja za akcją, niemal tańcząc z piłką. Ich pewność siebie rosła z każdą minutą, a Bandziors nie nadążali z reakcją. Gospodarze wykorzystywali przestrzeń, rozgrywali kombinacyjnie i bezlitośnie punktowali zmęczonego przeciwnika. W końcowym fragmencie meczu padły kolejne gole. Rock’n’Roll nie odpuszczał do ostatniego gwizdka, chcąc doprowadzić koncert do perfekcyjnego finału. Ostatecznie wynik 9:2 nie pozostawia żadnych wątpliwości.

To był mecz, w którym Rock’n’Roll zagrał tak, jak sugeruje ich nazwa – szybko, rytmicznie i z pełną energią. Hladchenko i Rakhmail byli liderami, ale cały zespół funkcjonował jak doskonale zgrana kapela. Tutaj każdy wiedział, kiedy wejść ze swoim solowym popisem. Bandziorsi nie mieli szans.