Dość nietypowo jak na poziom 1. Ligi, w starciu Hetmana z Q-Ice nie oglądaliśmy taktycznych piłkarskich szachów, lecz otwarty mecz pełen koronkowych akcji, indywidualnych popisów i, co najważniejsze, obfitujący w gole. Trafienie otwierające padło już w 3. minucie spotkania, kiedy to, otrzymawszy podanie od Marcina Tarnowskiego, Filip Motyczyński pognał z futbolówką na bramkę przeciwników i oddał precyzyjny, płaski strzał lewą nogą. Niestety dla gospodarzy, brak zgrania w obrębie zespołu z racji letniej fuzji z drużyną S04 FC stanowił wyraźne utrudnienie, z którego coraz chętniej korzystali goście. I tak z zaskakującego prowadzenia Hetmana w dziesięć minut zrobiło się 1:4 dla Q-Ice po dubletach Denysa Blanka i Ivana Kashperuka. Mistrzowie 4. Ligi z ubiegłego sezonu zdecydowali się na zmianę w bramce – Oskara Sujkę zastąpił Bartek Folc i na dzień dobry popisał się trzema wybitnymi paradami, ratującymi zespół. Przed przerwą hat-tricka skompletował jeszcze Blank, dając tym samym swojej ekipie komfortową, czterobramkową przewagę.

Na drugą odsłonę zmagań Hetman wyszedł z nowym pokładem sił i wiarą, że jeszcze nie wszystko stracone – najpierw Kibler do Zinko, a później Oniszczuk do Chabiora i już mieliśmy 3:5. Jednakże miłe to były złego początki – Hetman nie był już w stanie nawiązać w żadnym momencie meczu do tych udanych, intensywnych pięciu minut, natomiast rywale – choć już bez Blanka na pokładzie – bezlitośnie ich punktowali. Piłkarze Q-Ice sprawiali wrażenie, jakby rozumieli się na murawie bez słów, a przynajmniej mogły o tym świadczyć widowiskowo przeprowadzane przez nich akcje bramkowe. Na tej drodze swoje „trzy grosze” do klasyfikacji kanadyjskiej dorzucali Panasenko, Savchuk, Kondarevych, Yarmoliuk i Androshchuk, a nawet Slobozheniuk, zmieniając rezultat gry na okazałe 3:9. W końcówce potyczki niecelne podanie golkipera gości wykorzystał Girma Ramos i na otarcie łez dla Hetmana wpakował piłkę do pustej bramki.

Trudno wyciągać jednoznaczne wnioski z tego starcia, bowiem Hetman przystąpił do niego nie w swoim tradycyjnym zestawieniu, lecz łącząc siły z S04 FC, przez co jasne jest, że będzie potrzebował czasu na zgranie. Niemniej trzeba oddać zwycięzcom tego meczu, że tworzą niezwykle zgrany kolektyw, praktycznie pozbawiony słabych punktów i dla nikogo nie będą wygodnym przeciwnikiem.

Jednym z najciekawszych spotkań inauguracyjnej kolejki 1. ligi było starcie BM z FC Comeback. Emocji nie brakowało od pierwszego gwizdka aż do ostatnich sekund, a o zwycięstwie zdecydowała ostatnia akcja meczu.

Lepiej w spotkanie weszli zawodnicy FC Comeback, którzy od początku grali odważnie i często napędzali swoje akcje szybkimi kontratakami. Wynik otworzył Didenko po strzale, przy którym piłka odbiła się jeszcze od jednego z obrońców i wpadła do bramki. Kilka minut później zimną krew w sytuacji sam na sam zachował Komyshnyi i sprytnym lobem podwyższył prowadzenie gości. Comeback nie zwalniał tempa i był bliski kolejnych trafień, lecz po jego uderzeniach piłka zatrzymywała się na słupku i poprzeczce. Chwilę później Comeback podwyższył prowadzenie na 3:0 i wydawało się, że w pełni kontroluje przebieg spotkania. Dopiero pod koniec pierwszej połowy BM znalazło sposób na sforsowanie defensywy rywali. Bashiri popisał się kapitalnym uderzeniem w okienko, zdobywając bramkę, która przed przerwą dała jego drużynie nadzieję na odwrócenie losów spotkania.

Po zmianie stron gospodarze zaczęli coraz śmielej atakować. Drugie trafienie Bashiriego dało kontakt, a chwilę później BM doprowadziło do wyrównania. Od tego momentu spotkanie nabrało jeszcze większego tempa, a groźne sytuacje coraz częściej pojawiały się pod obiema bramkami. Więcej zimnej krwi zachowali jednak gospodarze, którzy po składnej zespołowej akcji po raz pierwszy objęli prowadzenie.

To, co wydarzyło się w ostatniej minucie, było idealnym zwieńczeniem tego widowiska. Najpierw FC Comeback doprowadził do remisu po uderzeniu z bardzo ostrego kąta i gdy wydawało się, że obie drużyny podzielą się punktami, BM błyskawicznie wznowiło grę od środka. Gospodarze przeprowadzili jeszcze jedną akcję, którą skutecznie wykończył Hlushchenko, zapewniając swojej drużynie zwycięstwo. Sędzia nie pozwolił już gościom rozpocząć gry od środka i zakończył spotkanie tuż po zdobyciu bramki. Cóż to było za widowisko!

Mecz Sinaloa – Kebavita już samą nazwą zapowiadał, że możemy spodziewać się gorącego spotkania. Od pierwszych minut nie brakowało emocji, fauli oraz dyskusji, ale skupmy się przede wszystkim na tym, co działo się na boisku.

Pierwsza połowa była prawdziwą grą w pościg. Sinaloa zdobywała bramkę, a Kebavita natychmiast odpowiadała. Dwukrotnie zawodnicy w żółtych koszulkach wychodzili na prowadzenie i dwukrotnie rywale doprowadzali do wyrównania. Tuż przed przerwą Patryk Abbassi popisał się skutecznym uderzeniem z rzutu wolnego i po raz trzeci wyprowadził swoją drużynę na prowadzenie. Tym razem Kebavita nie zdążyła już odpowiedzieć przed końcem pierwszej części gry. Jak się później okazało, był to ostatni moment, w którym była w stanie realnie dogonić rywala.

Po zmianie stron Sinaloa przejęła pełną kontrolę nad spotkaniem. Drużyna wyglądała lepiej, narzuciła swoje tempo i zbudowała solidną przewagę. Wynik 7:3 wydawał się już bardzo bezpieczny i wszystko wskazywało na spokojną końcówkę dla zawodników Sinaloa. Jednak końcowe minuty przyniosły zupełnie inne emocje. Sytuacja skomplikowała się po kontuzji Patryka Abbassiego, a Kebavita rozpoczęła desperacką pogoń za wynikiem. Efekt? Na zaledwie 30 sekund przed końcowym gwizdkiem zrobiło się 7:8.

Na więcej zabrakło już czasu, ale zawodnicy Kebavity zdołali mocno postraszyć rywala, sprawiając, że kilka nerwowych chwil na pewno zostanie zapamiętanych po stronie Sinaloa.

To bardzo ważne zwycięstwo dla triumfatorów na początku sezonu. Kebavita pokazała charakter i do samego końca walczyła o korzystny rezultat, jednak obie drużyny mają jeszcze elementy swojej gry do poprawy. Sinaloa przez większość spotkania wyglądała bardzo dobrze, ale w końcówce pozwoliła rywalom wrócić do gry. Kebavita natomiast pokazała, że potrafi być groźna, lecz tym razem przebudziła się zdecydowanie za późno. Jedno jest pewne – od obu zespołów możemy jeszcze oczekiwać wielu ciekawych i emocjonujących spotkań.

Hitowe spotkanie 1. Ligi pomiędzy Inferno a Ternovitsią zapowiadało się jako jedno z najciekawszych wydarzeń kolejki i nie zawiodło pod względem piłkarskiej jakości. Po jednej stronie oglądaliśmy Inferno, które mimo okrojonego składu wciąż dysponuje zawodnikami potrafiącymi zrobić różnicę indywidualnymi umiejętnościami. Po drugiej – bardzo szeroką i świetnie zorganizowaną kadrę Ternovitsii, od lat słynącą z zespołowego stylu gry.

Od pierwszego gwizdka tempo było bardzo wysokie. Obie drużyny chętnie rozgrywały piłkę na jeden kontakt, często angażując do budowania akcji również bramkarzy. Było widać, że na boisku spotkały się zespoły dobrze czujące się przy futbolówce i świadome swoich atutów. Lepiej w mecz weszła jednak Ternovitsia. Goście szybko przejęli inicjatywę, narzucili wysoki pressing i zaczęli kontrolować wydarzenia na boisku. Dzięki świetnej organizacji gry skutecznie ograniczyli największe atuty Inferno, nie pozwalając gospodarzom rozwinąć skrzydeł. W wielu momentach drużyna z Ukrainy wyglądała po prostu dojrzalej piłkarsko – cierpliwie budowała akcje, dobrze przesuwała się jako zespół i konsekwentnie realizowała swój plan.

Inferno próbowało odpowiadać, ale jego najgroźniejsze sytuacje wynikały przede wszystkim z indywidualnych zrywów i błysków poszczególnych zawodników. Ternovitsia natomiast pozostała wierna swojemu stylowi – kolektyw, intensywny pressing i płynne przechodzenie z obrony do ataku przynosiły wymierne efekty.

Do przerwy goście wypracowali sobie przewagę, która stawiała ich w bardzo komfortowej sytuacji. Po zmianie stron Inferno ruszyło do odrabiania strat, ale większe otwarcie gry oznaczało również więcej miejsca dla szybkich kontr Ternovitsii. Ukraińska ekipa bezlitośnie wykorzystywała wolne przestrzenie, nie pozwalając gospodarzom złapać kontaktu.

Z przebiegu całego spotkania zwycięstwo Ternovitsii było w pełni zasłużone. Goście pokazali świetną organizację, wysoką kulturę gry i doskonałą współpracę całego zespołu. Jednocześnie warto podkreślić, że obie drużyny udowodniły, dlaczego należą do ligowej czołówki. Był to mecz stojący na bardzo wysokim poziomie, pełen jakości, intensywności i piłkarskiej inteligencji – dokładnie taki, jakiego można oczekiwać po hicie kolejki.

Spotkanie Husarii Mokotów III z Kolosem było starciem dwóch drużyn budowanych w zupełnie inny sposób. Gospodarze rozpoczęli nowy rozdział pod hasłem „idzie nowe”. Zgodnie z planem postawili na bardzo młody skład, którego średnia wieku oscyluje w okolicach 21 lat. Młodość została uzupełniona doświadczeniem Tomasza Hubnera oraz Tomasza Kruczyńskiego, którzy mają być przewodnikami dla młodszych kolegów. Po drugiej stronie stanął jednak niezwykle wymagający rywal.

Kolos od dłuższego czasu uchodzi za jedną z najlepiej zorganizowanych drużyn. Ukraiński zespół imponuje kolektywem, bardzo zdyscyplinowaną grą, wysokim pressingiem oraz błyskawicznym przechodzeniem do kontrataków. I właśnie te elementy od pierwszych minut robiły największą różnicę.

Goście weszli w mecz z ogromnym impetem. Każda strata gospodarzy była momentalnie zamieniana na szybki atak, a skuteczność Kolosa była wręcz bezlitosna. Husaria próbowała odpowiadać, ale sprawiała wrażenie drużyny, która dopiero poznaje się na boisku i jeszcze szuka wspólnego rytmu. Do przerwy było już 6:2 dla Kolosa, a przewaga gości nie podlegała żadnej dyskusji.

Druga połowa wyglądała bardzo podobnie. Kolos nie zwalniał tempa, konsekwentnie realizował swój plan i raz za razem dochodził do kolejnych sytuacji bramkowych. Husaria momentami przypominała rycerzy pozbawionych zbroi i koni – każdy kolejny atak przeciwników był niezwykle bolesny, a dobrze zgrana drużyna gości nie zamierzała się zatrzymywać. Był to prawdziwy piłkarski nokaut.

Ostatecznie Kolos zwyciężył 14:6, potwierdzając, że jest zespołem niezwykle zgranym i bardzo trudnym do zatrzymania. Kapitalne zawody rozegrał Pavel Paduk, który ponownie pokazał, jak wielki wpływ ma na grę swojej drużyny. Świetnie spisywali się również Volodymyr i Oleg Grabowscy, którzy ani przez moment nie ustępowali mu jakością i zaangażowaniem. Trzeba jednak przyznać, że na słowa uznania zapracował cały zespół – w grze Kolosa widać ogromną chemię, wzajemne zrozumienie i piłkarską klasę.

Po stronie Husarii wynik może boleć, ale warto spojrzeć na ten projekt z szerszej perspektywy. To bardzo młoda drużyna, która dopiero zaczyna wspólną drogę. Zanim przyjdą wyniki, potrzebne będą zgranie i doświadczenie. Patrząc na potencjał tego składu, można jednak przypuszczać, że w kolejnych tygodniach pokażą jeszcze wiele dobrego.

Przed inauguracją wokół tego spotkania nie brakowało znaków zapytania. Ajaks Warszawa po raz pierwszy rywalizował w letnich rozgrywkach na poziomie 2. ligi, z kolei Meyis BR 2023 był jedną z największych niewiadomych pierwszej kolejki. Odpowiedzi zaczęły pojawiać się po pierwszym trafieniu gospodarzy.

Początek spotkania był dość spokojny. Obie drużyny potrzebowały chwili, by lepiej poznać sposób gry rywala, a klarownych sytuacji było niewiele. Przełom nastąpił w 11. minucie, gdy wynik otworzył Bartek Kopacz. Od tego momentu gospodarze złapali odpowiedni rytm, coraz swobodniej operowali piłką i cierpliwie budowali kolejne akcje. Meyis miał spore problemy z wyprowadzeniem futbolówki spod własnej bramki, a popełniane błędy były skrzętnie wykorzystywane przez zawodników Ajaksu. Jeszcze przed przerwą gospodarze dołożyli kolejne trzy trafienia i schodzili na przerwę z pewnym prowadzeniem 4:0.

Po zmianie stron obraz gry nie uległ zmianie. Ajaks nadal dominował w posiadaniu piłki, wysoko odbierał futbolówkę i konsekwentnie powiększał przewagę. Debiutanci tylko sporadycznie zbliżali się pod bramkę rywali, a ich najgroźniejsze próby wynikały głównie ze stałych fragmentów gry lub uderzeń z dystansu. Gospodarze grali z dużą swobodą, dobrze wymieniali się pozycjami i cierpliwie szukali kolejnych okazji. Z każdą kolejną minutą coraz bardziej widoczne były problemy Meyis z rozegraniem piłki, a Ajaks bezlitośnie wykorzystywał niemal każdy błąd rywali.

Jeśli to spotkanie miało odpowiedzieć na pytanie, jak Ajaks poradzi sobie na poziomie 2. ligi, odpowiedź okazała się jednoznaczna. Gospodarze rozpoczęli letni sezon w bardzo przekonującym stylu, natomiast Meyis BR 2023 przekonał się, że na tym poziomie nawet najmniejsze błędy potrafią zostać szybko wykorzystane przez rywala.

Meczycho. Tak spokojnie możemy określić to, co wydarzyło się w batalii między Inferno Team II a Almazem. Faworyta nawet nie próbowaliśmy tutaj szukać, bo patrząc na skład Inferno, trudno było wyrokować, kto ostatecznie pojawi się na AWF-ie. Finalnie okazało się, że tuż przed meczem do ekipy dołączyło jeszcze... trzech zawodników. Dla Almazu był to z kolei powrót na łono Ligi Fanów i byliśmy przekonani, że zrobią wszystko, by ten wypadł okazale. I byli tego bardzo blisko, ale wszystko – na własne życzenie – zaprzepaścili.

Zacznijmy jednak od początku. Premierowe fragmenty należały do Almazu. Szybko potwierdził to pierwszy gol dla ekipy z Ukrainy, ale Inferno powoli zaczęło się rozkręcać. Tego zresztą należało się spodziewać, bo nie mieliśmy nawet pewności, czy wszyscy zawodnicy na boisku i ławce rezerwowych dobrze się znają, ale ta maszyna musiała w końcu wrzucić wyższy bieg. Pomogli w tym sami gracze Almazu, którzy zaczęli stosować grę z wysoko wysuniętym bramkarzem i narobili sobie problemów. Najpierw doszło do wyrównania, potem błąd Almazu strzałem do pustej bramki wykorzystał Adam Woźniak, a chwilę później przyszła kolejna pomyłka, którą Inferno również bezlitośnie zamieniło na gola. W pewnym momencie Inferno prowadziło nawet 4:1, lecz rywale nie zamierzali się poddawać. Zmniejszyli nieco straty jeszcze przed przerwą i wlali w siebie trochę optymizmu przed drugą częścią spotkania.

A finałowe 25 minut rozpoczęli naprawdę z wysokiego C. Bardziej zdecydowana gra przyniosła konkretne efekty i lada moment mieliśmy już remis 4:4. Potem nominalni gospodarze sprokurowali rzut karny, który na gola zamienił Andrii Panasiuk. Mecz zaczął wymykać się Inferno spod kontroli, a na domiar złego przy stanie 4:5 rzutu karnego dla swojej drużyny nie wykorzystał Jakub Komendołowicz, którego intencje świetnie wyczuł Eduard Vakhidov.

Dokładając do tego fakt, że Almaz chwilę później podwyższył prowadzenie i odskoczył już na dwie bramki, powoli zaczęliśmy przyzwyczajać się do myśli, że to ekipa ze Wschodu zgarnie całą pulę. Tym bardziej że Inferno musiało postawić wszystko na jedną kartę, co było jasnym sygnałem, że Almaz będzie miał swoje okazje, głównie z kontrataków. I miał, ale nie potrafił ich wykorzystać. To się zemściło.

Rywale zdobyli najpierw gola kontaktowego, a potem po strzale Huberta Suski piłka zaliczyła paskudny rykoszet, który nie dał żadnych szans na interwencję bramkarzowi Almazu. Do końca spotkania pozostawało jeszcze kilka minut i zastanawialiśmy się, czy którejś z ekip uda się przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę. Inferno było w natarciu, a bardzo aktywny był Jakub Komendołowicz, któremu szalenie zależało na rehabilitacji za niewykorzystany rzut karny. I chociaż momentami można było odnieść wrażenie, że za dużo chce robić sam, to właśnie on miał na nodze piłkę wartą trzy punkty. Trafił jednak w słupek i ta kapitalna potyczka zakończyła się podziałem punktów.

Jedni i drudzy mogą po tym meczu odczuwać niedosyt, chociaż biorąc pod uwagę, że Almaz prowadził i miał sporo okazji, by to spotkanie zamknąć, to właśnie oni chyba opuszczali Arenę AWF bardziej rozgoryczeni. Dodajmy, że spora w tym zasługa bramkarza Inferno, Łukasza Wardy, bez którego ten efektowny comeback Inferno w końcówce nie miałby prawa się wydarzyć.

Rywalizacja między FC Łowcy II a FC Bulls była taką, gdzie z góry można było założyć, że obejrzymy bardzo fajne spotkanie. Po obu stronach barykady mamy ludzi, którzy wiedzą, o co chodzi w piłce, więc w żadnym scenariuszu nie zakładaliśmy, że ktoś wyrobi sobie dużą przewagę i będzie mógł spokojnie oczekiwać końcowego gwizdka. I wszystko się potwierdziło. Mecz okazał się bardzo wyrównany, a o wszystkim decydowały detale.

Po pierwszej połowie wynik brzmiał 2:0 dla Łowców. Pierwsze trafienie padło po rzucie wolnym, gdy bardzo mocno przymierzył Anton Nautiak. Golkiperowi Bullsów na pewno nie pomogło to, że mur się rozszedł, a on sam był na tyle zasłonięty, że nie mógł odpowiednio zareagować. To trafienie długo pozostawało jedynym, jakie zobaczyliśmy. Dopiero pod koniec pierwszej odsłony Łowcom udało się wyjść z kontrą, a gdy zobaczyliśmy, że będzie ją kończył Anton Nautiak, byliśmy przekonani, że przy jego jakości uderzenia musi skończyć się golem – i tak też było.

Różnica dwóch bramek niczego jeszcze nie wykluczała. Gdy jednak na początku drugiej połowy na 3:0 podwyższył Vitaly Kryvytskyi, to wtedy szala zaczęła wyraźniej przechylać się na stronę Łowców. FC Bulls ani myśleli się jednak poddawać. W końcu udało im się zdobyć pierwszego gola, a przy okazji w tej samej akcji żółtą kartkę zobaczył Oleh Halka. Oznaczało to, że Byki miały jeszcze trzy minuty gry w przewadze i świetnie to wykorzystały, zmniejszając straty do jednego trafienia, co tylko spotęgowało emocje w tej potyczce.

FC Bulls poczuli krew i wyraźnie przycisnęli. Gdybyśmy mieli wyrokować, komu w tamtym momencie było bliżej do zdobycia kolejnego gola, to zdecydowanie właśnie im. Łowcy nie dali się jednak złamać. Co prawda musieli bardziej skupić się na obronie niż ataku, ale po jednej z własnych akcji mogli zamknąć ten mecz. Strzał Halki zatrzymał jednak na linii bramkowej jeden z obrońców FC Bulls.

Heroizm Byków nie ustawał, ale choć ambicji po ich stronie nie brakowało, zabrakło im trochę czasu, by pokusić się choćby o zdobycie jednego punktu. Mimo wszystko wynik 3:2 sprawiedliwie oddaje to, co oglądaliśmy na boisku. Łowcy byli chyba minimalnie lepsi, chociaż gdyby skończyło się remisem, o wielkiej niesprawiedliwości również nie byłoby tutaj mowy.

Starcie Na2Nóżkę i LaFlame Bielany mogło być małym drogowskazem dla układu sił w tabeli 3. ligi sezonu letniego Ligi Fanów. I choć Aleksander Sordyl zdołał obronić rzut karny wykonywany przez Patryka Kamolę, to nie udało mu się zachować czystego konta. Bramkarz ekipy Na2Nóżkę wpuścił siedem goli. Chociaż takie określenie sugerowałoby, że to wszystko jego wina. Otóż nie.

Dwie młode drużyny wyszły na wieczorne spotkanie naładowane energią i gotowe do walki. Emocje udzielały się dość często, szczególnie przy starciach fizycznych. Czasem zaiskrzyło, czasem ktoś z kimś się starł, ale przez większość meczu rywalizacja toczyła się w sportowej atmosferze. W notesie sędziego, obok żółtych kartek, wylądowali Bazyli Grabiec oraz Sebastian Roguski za jedno ze spięć. Grabiec oprócz kary dopisał do swojego dorobku trzy asysty. Jego kolega Jan Kołodziejski mógł pochwalić się hat-trickiem. Inni także dołożyli swoją cegiełkę, ale już bez wyraźniejszych dokonań.

LaFlame Bielany było po prostu lepsze w ofensywie, przez co Sordyl musiał co jakiś czas schylać się do siatki i wyciągać z niej piłkę. Bramki na początku padały przede wszystkim po błędach indywidualnych i stratach na własnej połowie zawodników grających w różowych koszulkach. Postawić się rywalom potrafił – prócz bramkarza dbającego o jak najmniejszy wymiar kary – Maciej Samoraj, który z boiska schodził z dubletem. Na szczególne wyróżnienie zasługuje jego gol z ponad połowy boiska. Zauważył, że Szymon Świercz bardzo odważnie wyszedł do rozegrania piłki, i zaskoczył go precyzyjnym strzałem po ziemi. Rafał Wolski zacząłby krzyczeć: „SCHICK, ZOBACZYŁ! ON TO ZOBACZYŁ”.

Czesi wówczas na EURO 2020 wygrali ze Szkotami, bramka Samoraja była jednak tylko na otarcie łez. Zgrana ekipa LaFlame Bielany wygrała 7:2.

Historia meczów między FC Patriot a Sportowymi Zakapiorami jest bardzo długa. Dość powiedzieć, że Patrioci z nikim w swojej historii nie grali tak często, jak właśnie z zespołem Daniela Lasoty. Wspomnienia z tych potyczek nie są jednak dla ekipy z Ukrainy niczym przyjemnym. Nie biorąc pod uwagę niedzielnego spotkania, zespoły mierzyły się ze sobą czterokrotnie. Trzy razy wygrywały Zakapiory, a Patrioci tylko raz. Trzeba im jednak oddać, że to jedyne zwycięstwo miało miejsce w ich ostatniej konfrontacji.

Tym razem trudno było przewidzieć, jakim wynikiem zakończy się ta rywalizacja, tym bardziej że skład Zakapiorów bardzo różnił się od tego, do którego byliśmy przyzwyczajeni. Ze starej kadry na lato zostało zaledwie kilku zawodników i byliśmy ciekawi, czy ta nowa mieszanka zafunkcjonuje już na inaugurację. Nasze obawy okazały się jednak bezpodstawne, choć zwycięstwo nie przyszło łatwo.

Bardzo wyrównana była zwłaszcza pierwsza połowa. Co ciekawe, w 18. minucie to Patrioci zdobyli pierwszego gola w spotkaniu. Z rzutu wolnego uderzał Dima Olejnikow, piłka po drodze odbiła się jeszcze od jednego z jego kolegów i wpadła do siatki. Sędzia początkowo uznał bramkę, ale na wszelki wypadek zweryfikował sytuację na „VARze”. Tam okazało się, że zawodnik, od którego piłka odbiła się jako od ostatniego, dotknął jej ręką. Gol nie mógł więc zostać uznany.

Chwilę później na Patriotów spadł kolejny cios w postaci bardzo ładnej bramki z lewej nogi Aleksego Sałajczyka. Przed przerwą Zakapiory dołożyły jeszcze jedno trafienie i do szatni schodziły z prowadzeniem 2:0.

W drugiej połowie FC Patriot musiał zagrać odważniej, jeśli myślał o powrocie do meczu. To się jednak nie udało. Co więcej, niedługo po wznowieniu gry żółtą kartkę obejrzał Yaroslav Vasylevskyi, a Zakapiory wykorzystały grę w przewadze. Pięknym strzałem głową popisał się Aleksy Sałajczyk, który zdecydowanie miał swój dzień.

Później ekipa Daniela Lasoty kontrolowała już przebieg spotkania. Nie było jednak tak, że rywale nie mieli swoich okazji, ale albo zawodziło ich wykończenie, albo świetnie między słupkami spisywał się Łukasz Walczuk. Zakapiory wykazywały się natomiast większą skutecznością, dołożyły jeszcze kilka trafień, a gdyby Hussein Abdulkareem miał lepiej nastawiony celownik, wynik mógłby być jeszcze wyższy niż 5:0.

Triumfatorzy nie mają jednak na co narzekać. Ograli odwiecznego rywala wysoko i świetnie rozpoczęli sezon. Z kolei przegranym zabrakło czegoś w ofensywie. Być może gdyby zdobyli choć jednego gola, złapaliby odpowiedni rytm i dalej mecz potoczyłby się dla nich lepiej. Zamiast tego zostali z bolesną porażką, bo trudno inaczej ocenić spotkanie, w którym na przestrzeni 50 minut nie zdobywa się nawet jednego gola...

Spotkanie inauguracyjne w 3. lidze pomiędzy Elektrowoźniakiem II a Force Fusion FC dostarczyło kibicom aż piętnastu bramek. Choć końcowy wynik 4:11 może sugerować jednostronne widowisko, to początek meczu był zdecydowanie bardziej wyrównany. Obie drużyny od pierwszego gwizdka starały się narzucić własne warunki gry i długo oglądaliśmy otwarty, ofensywny futbol. Jako pierwsi na prowadzenie wyszli goście z Force Fusion, jednak gospodarze błyskawicznie odpowiedzieli trafieniem wyrównującym. Wynik 1:1 zwiastował zaciętą rywalizację, ale z każdą kolejną minutą przewaga "przyjezdnych" stawała się coraz bardziej widoczna. W szeregach Elektrowoźniaka dało się zauważyć problemy kadrowe, które znacząco wpłynęły na przebieg spotkania. Force Fusion skutecznie wykorzystywało wolne przestrzenie i błędy rywala, a jeszcze przed przerwą dołożyło dwa kolejne gole. Na półmetku meczu goście prowadzili 1:3 i byli na dobrej drodze do zgarnięcia kompletu punktów.

Po zmianie stron przewaga Force Fusion FC jeszcze wzrosła. Goście imponowali skutecznością, tempem rozgrywania akcji oraz dużą swobodą w ofensywie. Kapitalne zawody rozegrał Ruslan Yakubiv, który był prawdziwym liderem swojej drużyny. Jego dorobek w postaci czterech bramek i trzech asyst najlepiej obrazuje wpływ, jaki miał na losy tego spotkania.

Końcówka meczu zamieniła się w prawdziwy festiwal strzelecki. Oba zespoły postawiły niemal wyłącznie na atak, dzięki czemu kibice oglądali kolejne efektowne akcje i bramki. Ostatecznie Force Fusion FC zwyciężyło aż 4:11, prezentując bardzo dojrzałą i skuteczną grę. Elektrowoźniak II z pewnością nie zaliczy tego meczu do udanych, jednak problemy kadrowe były wyraźnie widoczne. Jeśli drużyna odzyska swoich kluczowych zawodników i będzie mogła występować w optymalnym składzie, z pewnością stanie się groźnym rywalem dla każdego zespołu w lidze. Okazja do rehabilitacji nadejdzie już w najbliższą niedzielę.

Jeśli ktoś szukał kandydata do miana meczu kolejki 3. ligi, to właśnie go znalazł. Starcie KSB II Warszawa z P.P.B Artel Husarią Mokotów dostarczyło wszystkiego, czego można oczekiwać od piłkarskiego widowiska – świetnych interwencji, efektownych bramek i emocji aż do ostatniego gwizdka.

Od pierwszych minut przewagę mieli zawodnicy KSB, którzy częściej utrzymywali się przy piłce i regularnie dochodzili do sytuacji strzeleckich. Gospodarzom brakowało jednak skuteczności, a kiedy już udawało im się oddać celny strzał, świetnie między słupkami spisywał się Ostapiński. To właśnie dzięki jego interwencjom Husaria przez długi czas pozostawała w grze. Mimo przewagi KSB to goście jako pierwsi objęli prowadzenie – po skutecznym pressingu Hubner wykorzystał przejęcie piłki i otworzył wynik spotkania. Dopiero pod koniec pierwszej połowy gospodarze znaleźli sposób na pokonanie bramkarza rywali. Najpierw do wyrównania doprowadził Semerenko, a chwilę później Giżyński popisał się kapitalnym uderzeniem lewą nogą z dystansu, trafiając w samo okienko. Choć do przerwy było tylko 2:1, okazji z obu stron było zdecydowanie więcej.

Po zmianie stron worek z bramkami rozwiązał się na dobre. Druga połowa była zdecydowanie bardziej wyrównana niż pierwsza, a prowadzenie zmieniało się niemal z minuty na minutę. Każda zdobyta bramka wywoływała niemal natychmiastową odpowiedź rywali, przez co wynik pozostawał sprawą otwartą do samego końca. Obie drużyny grały odważnie i nie brakowało sytuacji z obu stron, choć zawodnikom KSB nadal brakowało odrobiny szczęścia przy uderzeniach w słupki i poprzeczki.

Końcowe minuty zamieniły się w prawdziwą wymianę ciosów. Husaria raz za razem odzyskiwała prowadzenie, ale KSB niemal natychmiast odpowiadało kolejnymi trafieniami. Semerenko skompletował hat-tricka, doprowadzając do remisu 7:7 zaledwie chwilę po wznowieniu gry od środka. Gdy wydawało się, że spotkanie zakończy się podziałem punktów, decydujący cios zadał Michalik. Jego trzecia bramka w meczu ustaliła wynik na 8:7 i przypieczętowała zwycięstwo KSB w meczu, który śmiało można zaliczyć do największych hitów inauguracyjnej kolejki.

W 4. lidze Ligi Fanów zmierzyły się dwie drużyny o zupełnie różnych historiach. Dla debiutującej w rozgrywkach ekipy Rodzina Orlikeone był to pierwszy poważny sprawdzian na ligowym podwórku. Jak się okazało, zespół tworzą przede wszystkim znajomi, a w składzie nie brakuje zawodników znanych z takich ekip jak Dziki z Lasu czy Uksford United, które wcześniej rywalizowało w Play Arenie.

Po drugiej stronie stanęła Wataha - prawdziwy ligowy weteran i jedna z drużyn, których charakter znamy już bardzo dobrze. O ile styl „Wilków” był dla wielu przewidywalny, o tyle debiutanci pozostawali wielką niewiadomą.

Pierwsza połowa była niezwykle wyrównana. Obie drużyny miały swoje momenty, kreowały sytuacje i szukały drogi do bramki, ale albo brakowało zimnej krwi w kluczowych momentach, albo na wysokości zadania stawali bramkarze. Już od pierwszych minut było jednak widać różnicę w filozofii obu zespołów. Wataha - niczym prawdziwa wataha wilków - postawiła na kolektyw, wzajemną asekurację i grę całego zespołu. Każdy zawodnik znał swoją rolę, a siła drużyny wynikała z pracy całej grupy. Rodzina Orlikeone obrała natomiast inną drogę. Debiutanci częściej szukali indywidualnych rozwiązań, licząc na umiejętności swoich zawodników. Każdy z graczy był gotowy wziąć odpowiedzialność na swoje barki i trzeba przyznać - nie była to bezproduktywna strategia. Kilka razy indywidualny błysk pozwolił im zagrozić bramce rywala.

Po pierwszych 25 minutach na tablicy wyników widniał sprawiedliwy remis 1:1. Najsmutniejszym momentem pierwszej połowy była jednak kontuzja bramkarza Watahy - Piotra Szwedo. Golkiper dopiero co wrócił po wcześniejszym urazie i wydawało się, że najtrudniejszy etap rehabilitacji ma już za sobą. Niestety sport po raz kolejny pokazał swoje brutalne oblicze. W jednym z boiskowych starć Piotr ponownie poczuł ból i musiał przedwcześnie zakończyć spotkanie. Wszystko wskazuje na to, że czeka go przerwa i prawdopodobnie opuszczenie całej letniej części sezonu, aby spokojnie wrócić do pełnej dyspozycji jesienią.

Druga połowa przez długi czas również przypominała piłkarskie szachy - żadna z drużyn nie chciała oddać pola, a losy spotkania pozostawały otwarte. Jednak w momencie, gdy Wataha przechyliła szalę zwycięstwa na swoją stronę, rozpętała prawdziwą ofensywną burzę. Na pierwszy plan wysunął się duet Kiełpsz - Czernecki, który stał się głównym architektem zwycięstwa „Wilków”. Maciej skompletował hat-tricka oraz dorzucił asystę. Miłosz również odegrał ogromną rolę, kończąc spotkanie z dubletem bramek i dwoma ostatnimi podaniami.

Rodzina Orlikeone próbowała odpowiedzieć, ale po kolejnych ciosach rywala zabrakło już argumentów, by odwrócić losy spotkania. Końcowy rezultat 6:2 dla Watahy był potwierdzeniem świetnej drugiej połowy w wykonaniu bardziej doświadczonej ekipy.

Obie drużyny pozostawiły po sobie bardzo dobre wrażenie. Wataha, jak przystało na swoją nazwę, rozpoczęła sezon z charakterem i od razu zameldowała się z kompletem punktów. Rodzina Orlikeone natomiast pokazała, że debiutanci mogą być bardzo ciekawym zespołem w tej lidze. Widać jeszcze, że zawodnicy potrzebują czasu, aby lepiej się zrozumieć i złapać odpowiedni rytm, ale potencjał jest zdecydowanie widoczny. Pierwszy krok został wykonany, a z każdym kolejnym meczem ta drużyna może wyglądać coraz groźniej.

Cóż to było za meczycho! Prawdziwe piłkarskie widowisko zgotowały nam ekipy warszawskiej Kresowii oraz debiutanta w rozgrywkach Ligi Fanów – Nieznanej Drużyny. Szybko okazało się, że niepozorna nazwa skrywa za sobą naprawdę dobrze funkcjonujący zespół, który objął prowadzenie już w 8. minucie – strzał głową Tomasza Leguta po rzucie rożnym Alana Mostowskiego zatrzepotał w siatce po utrudniającym interwencję koźle. I tylko broniący z konieczności dostępu do bramki Kresowii Daniel Mikulich oraz twardo stojący na nogach Vadym Bezbidovych zapobiegali kolejnym zdobyczom bramkowym ND. Przełomem okazała się żółta kartka dla młodziutkiego gracza gości, Jana Safiańczuka, który faulem przerwał groźny kontratak – grający w osłabieniu nowicjusze nie uchronili się już przed golem Bezbidovycha.

Mimo wyrównania goście nie stracili wiary w swoje umiejętności i ponownie wyszli na prowadzenie za sprawą Artura Kosima. Niedługo potem „żółtko” obejrzał Oleksandr Rohovyi, lecz niedobór jednego zawodnika podziałał na Kresowię zgoła inaczej niż wcześniej na oponentów, gdyż przy takim rozkładzie sił Misha Kovalchuk zdołał trafić do siatki. Po zmianie stron nieco lepiej prezentowali się gospodarze, odskakując przeciwnikom na odległość dwóch goli – ponownie za sprawą Bezbidovycha, a później dzięki jego fenomenalnej wrzutce z narożnika boiska na nabiegającego Alizarovycha. Niespełna dwie minuty wystarczyły, by dublet skompletował Kosim, zmniejszając dystans do rywali, a do remisu płaskim strzałem doprowadził Mostowski.

W szeregi obu ekip wdarło się trochę więcej chaosu, lecz co najważniejsze, wciąż mogliśmy oglądać kolejne konkrety. Gdy Kresowia odskoczyła na 6:4 dzięki Tsetsemie i Kovalchukowi, Nieznana Drużyna odrobiła straty do stanu 6:6 za sprawą Mostowskiego i Leguta. Nie inaczej było przy wyniku 7:6 po golu Alizarovycha – w samej końcówce ND włączyła tryb turbo, a piłkę do pustej bramki „piętką” skierował, rzecz jasna, Mostowski, obsłużony podaniem przez Kosima. Piłkę meczową na nodze miał Oleszczuk, ale zimną krew między słupkami zachował Mikulich i znakomicie wybronił próbę piłkarza gości.

Tym samym ostateczny rezultat tego jakże szalonego meczu zatrzymał się na remisie 7:7. Na pewno każda ze stron czuła spory niedosyt, niemniej podział punktów był chyba najsprawiedliwszym z możliwych scenariuszy w obliczu takiej gry obu zespołów.

Kto by się spodziewał, że KS Iglica Warszawa mimo strzelenia gola na 5:0 będzie walczyć o utrzymanie zwycięstwa do ostatnich minut. Będąc szczegółowym – o utrzymanie prowadzenia, ale poprzednie zdanie brzmiało lepiej w tym podkoloryzowanym wariancie. Wszystko, co dobre, działo się w drugiej połowie.

FC Legion UA był już na deskach. Zawodnicy Iglicy obijali ich jak Lennox Lewis Witalija Kliczkę w 2003 roku. Grali też jednego mniej przez parę minut po czerwonej kartce dla Bohdana Batiuka. A i tak walczyli do końca. Nie wygrali – tak samo jak Kliczko w tamtej walce – ale zasłużyli na docenienie. Aby doprowadzić do remisu, zabrakło im jednego gola, który mógłby paść, gdyby nie świetny w bramce rywali Dawid Sówka. Golkiper wielokrotnie popisywał się między słupkami refleksem. Szczególnie przy strzałach z bliska, z którymi radził sobie doskonale. Dzięki niemu jego koledzy mieli komfort, że mogli skupić się na atakowaniu. I tak po przerwie Kacper Kubiszer ustrzelił dublet, a Jakub Zając, Kacper Romanowski i Sebastian Szczygielski dołożyli po jednej bramce.

I panowie chyba zachłysnęli się tymi zdobyczami. Huraganowe ataki uśpiły ich czujność, a Sówka nie mógł bronić czystego konta w nieskończoność. Legion zaś, gdy już zaczął grać ofensywnie, nie mógł się zatrzymać. Zaczęło się sekundę po utracie bramki na 0:5 – Elbek Muhammadaliyev uderzył przy słupku sprzed pola karnego. Później Oleksandr Hehelskyi również zaskoczył strzałem z dystansu. Przed końcem błąd w rozegraniu Iglicy pozwolił Muhammadaliyevowi zdobyć kolejnego gola. A na koniec Ivan Pushkarenko dał kontakt uderzeniem po zebranej piłce zagranej z rzutu rożnego. Warto obejrzeć skrót – praktycznie każda bramka Legionu to jakościowe uderzenie.

Not za styl, jak w skokach narciarskich, jednak nie ma. To Iglica Warszawa zgarnęła komplet punktów po wygranej 5:4.

Debiut w Lidze Fanów i od razu mecz, który do ostatnich minut trzymał w napięciu. Debiutujący RKS Grochów w swoim pierwszym występie stworzył z FC Prykarpattią widowisko przez duże W, a żadna ze stron ani przez moment nie mogła być pewna końcowego rozstrzygnięcia.

To właśnie drużyna z Grochowa lepiej rozpoczęła spotkanie. Już w 4. minucie Orzełowski otworzył wynik, a gospodarze od początku pokazali, że nie zamierzają być jedynie tłem dla bardziej doświadczonego rywala. W pierwszych minutach świetnie między słupkami spisywał się również Rosiński, który kilkoma efektownymi interwencjami długo utrzymywał swój zespół na prowadzeniu. Z biegiem czasu coraz śmielej do głosu zaczęła dochodzić jednak Prykarpattia. Goście odwrócili losy spotkania i schodzili na przerwę z dwubramkowym prowadzeniem.

Po zmianie stron mecz nabrał jeszcze większego tempa. Gospodarze szybko zmniejszyli straty, ale Prykarpattia niemal za każdym razem znajdowała odpowiedź i nie pozwalała rywalom pójść za ciosem. Gdy zespół z Grochowa zbliżał się na jedną bramkę lub doprowadzał do remisu, goście ponownie obejmowali prowadzenie. Coraz większy wpływ na grę gospodarzy miał Skowera, który imponował techniką, odważnie wchodził w pojedynki i regularnie napędzał ofensywne akcje swojej drużyny. Jego dobra gra przełożyła się również na liczby – do asysty z pierwszej połowy dołożył hat-tricka.

Końcówka ponownie dostarczyła dużych emocji. Na kilka minut przed końcem Prykarpattia odzyskała dwubramkową przewagę, jednak debiutanci nie zamierzali się poddawać. Odpowiedzieli jeszcze jednym trafieniem i do ostatnich sekund walczyli o wyrównanie, lecz czasu zabrakło. Mimo porażki zostawili po sobie bardzo dobre wrażenie i pokazali, że w letnich rozgrywkach mogą napsuć krwi niejednemu rywalowi. Prykarpattia zachowała natomiast więcej spokoju w kluczowych momentach i za każdym razem potrafiła odpowiedzieć na kolejne trafienia rywali.

Mecz otwierający letnie zmagania w Lidze Fanów na piątym poziomie rozgrywkowym był starciem doświadczenia i wyrachowania starych wyjadaczy z fantazją i polotem ambitnych młodzieńców. Ci drudzy, a więc Gamba Veloce, pragnęli jak najszybciej narzucić przeciwnikom swoje warunki gry i objąć prowadzenie. Nie było o to tak łatwo, gdyż FC Melange jak zwykle imponowali świetną organizacją w defensywie, odpowiednio minimalizując atuty szybkich ofensywnych piłkarzy Gamby. Niemniej widać było jak na dłoni – o czym niech świadczą dwukrotne obicie słupka oraz pudło z najbliższej odległości – że trafienie dla gości jest już wyłącznie kwestią czasu.

Wynik spotkania otworzył rzecz jasna nie kto inny jak Filip Wolski, dopadając do piłki w polu karnym i posyłając ją obok bezradnego Grzegorza Maca. Na 0:2 podwyższył najbardziej ruchliwy tego dnia zawodnik czarno-szarych, czyli Jan Sienicki, przejmując uprzednio ofiarnie wybijaną przez Arkadiusza Zegara futbolówkę. To pozornie komfortowe prowadzenie błyskawicznie stopniało, gdy do piłkarzy FC Melange wyjątkowo uśmiechnął się los – Andres Carmona uderzył na bramkę Gamby, a jego strzał bez problemu wybronił Skowroński, lecz po tej interwencji piłka na tyle szczęśliwie odbiła się od strzelającego Chilijczyka, że przelobowała wracającego na linię bramkową golkipera.

Pomimo że gracze gości doskonale radzili sobie z Łukaszem Słowikiem, oddawali swoim oponentom coraz większe pole do popisu. Wyrównanie było owocem jeszcze większego kuriozum niż bramka kontaktowa – stojąc ledwie metr od bramki, Marcin Godlewski fatalnie spudłował, trafiając jedynie w słupek, po czym piłka spadła pod nogi Zegara, który oddał strzał w poprzeczkę, a próbujący oddalić zagrożenie Hubert Świętnicki wybijał tak niefortunnie, że wpakował piłkę do własnej bramki. Po kolejnej serii obić obramowania metalowego prostokąta drużyny udały się na przerwę ze stanem 2:2 na tablicy wyników.

Po zmianie stron mecz nieco się ożywił i wyrównał, choć napór ze strony bandy Filipa Wolskiego wciąż był delikatnie większy, nie przekładało się to jednak na kolejne gole. Duża w tym zasługa Arka Zegara, który stanowił prawdziwą ostoję w obronie – wyłuskiwał piłkę spod nóg rywali, przecinał podania, a nawet zablokował strzał Sienickiego do pustej bramki, do końca stojąc twardo na nogach. Remis wisiał w powietrzu i faktycznie obie drużyny zdobyły się już tylko na jedno trafienie – dla Gamby strzelił Filip Wolski po podaniu Aleksa Opary, natomiast dla Melange gola głową zdobył Carmona, kończąc świetne długie podanie od Godlewskiego.

Tak więc jak najbardziej uczciwy podział punktów stał się faktem i pokazał, że wiek w istocie nie gra roli – przynajmniej na boisku.

Na inaugurację rozgrywek 5. Ligi Fanów naprzeciw siebie stanęły drużyny Rodzina Soprano oraz FC Sparta. Gospodarze przystępowali do spotkania w roli faworyta jako niedawni triumfatorzy 12. ligi. Z kolei Sparta była nową ekipą, o której przed pierwszym gwizdkiem wiadomo było niewiele.

Początek meczu był bardzo wyrównany. Obie drużyny wymieniały ciosy i stwarzały sobie sytuacje bramkowe, jednak z każdą kolejną minutą coraz wyraźniej zaznaczała się przewaga gospodarzy. Zawodnicy Rodziny Soprano przejęli inicjatywę i częściej utrzymywali się przy piłce. Spartanie cofnęli się na własną połowę, gdzie cierpliwie oczekiwali na błędy rywali, starając się wyprowadzać groźne kontrataki. Pierwszego gola w spotkaniu zdobył Damian Nieskórski, dając prowadzenie gospodarzom. Mimo straty bramki goście nie zmienili swojej taktyki. Nadal skupiali się na defensywie i szybkich wyjściach do kontr. Taka taktyka okazała się bardzo skuteczna, bo jeszcze przed przerwą Sparta najpierw doprowadziła do wyrównania, a chwilę później zdobyła drugą bramkę. Tym samym na przerwę schodziliśmy przy wyniku 1:2.

Po zmianie stron obraz gry przez długi czas się nie zmieniał. Sparta imponowała organizacją gry w obronie, a zawodnicy Rodziny Soprano mieli ogromne problemy ze skutecznością. Co więcej, gospodarze ponownie nadziali się na szybki kontratak, który skutecznym strzałem wykończył Maksym Popov, podwyższając prowadzenie gości na 1:3. Soprano nie zamierzało jednak składać broni. W ciągu kilku minut gospodarze odrobili straty, zdobywając dwa gole i doprowadzając do remisu 3:3. Końcówka należała już zdecydowanie do nich. Drużyna całkowicie zdominowała wydarzenia na boisku, najpierw obejmując prowadzenie 4:3, a następnie systematycznie powiększając przewagę. Bohaterem meczu został Damian Sawicki, który poprowadził swój zespół do zwycięstwa, odwracając losy spotkania.

Ostatecznie Rodzina Soprano wygrała 6:3 i mogła cieszyć się z pierwszych punktów w nowym sezonie. FC Sparta mimo porażki pozostawiła po sobie dobre wrażenie, a szansę na rehabilitację otrzyma już w najbliższej kolejce.

Chociaż na papierze zapowiadał nam się raczej wyrównany bój, może nawet z małym wskazaniem na Fuszerkę z uwagi na grę „wyżej” w sezonie zasadniczym, to na murawie dostaliśmy coś diametralnie innego – MWSP dokonało istnej deklasacji rywala wynikiem 8:2. Żółto-czarni rozpoczęli strzelanie już w 6. minucie spotkania, kiedy to świetnym wyrzutem z bramki popisał się Krzysztof Stec, a adresat podania, Paweł Nowak, uporawszy się z przeszkadzającym rywalem, uderzył przy bliższym słupku. Nieco ponad trzy minuty trzeba było poczekać na kolejnego gola – Nowak dla odmiany, w roli asystenta, obsłużył podaniem Jana Małaśnickiego.

Nie było jednak tak, że Fuszerka nie potrafiła zagrozić bramce MWSP – owszem, jej piłkarze dochodzili do sytuacji, ale najczęściej albo zawodziła ostatnia decyzja, albo na przeszkodzie stawał im Stec. Bramkarz gości na tyle znakomicie wprowadził się w tę potyczkę, że postanowił dołożyć jeszcze jedną asystę, tym razem umożliwiając zdobycie bramki Jakubowi Sołdaczukowi. Wynik 0:3 do przerwy dla MWSP był mocno zaskakujący, a przecież już na samym początku meczu goście stracili jedynego zmiennika, gdy kontuzji nabawił się Antoni Zdebiak.

Po zmianie stron piękny sen ekipy Macieja Wrotniaka trwał i gdyby nie wysiłki broniącego dostępu do bramki Fuszerki Patryka Czetyrboka, to zapewne mówilibyśmy o dwucyfrówce. W 30. minucie rywalizacji goście prowadzili już 0:5 po trafieniach Nowaka i Berasia, a oba ostatnie podania zanotował Małaśnicki. Fuszerka znalazła w końcu drogę do siatki za sprawą duetu Wereda–Malarowski – pierwszy z nich uderzył mocno zza zasłony, a delikatny rykoszet pomógł piłce dotrzeć tam, gdzie gospodarze sobie życzyli. W dalszym ciągu obraz meczu utrzymywał się na poziomie zbliżonym do pierwszej połowy i w taki oto sposób błękitni zdołali zdobyć drugie trafienie dzięki Malarowskiemu, któremu podawał Sujak, natomiast MWSP odpowiedziało hat-trickiem będącego tego dnia w topowej formie Nowaka.

Wprawdzie była to dopiero pierwsza kolejka i trudno snuć po tym starciu daleko idące wnioski, ale biorąc pod uwagę, że sezon letni to zaledwie siedem spotkań, może okazać się, iż ów mecz będzie miał decydujące znaczenie w kontekście dalszych rozstrzygnięć.

W naszych rozgrywkach mieliśmy już kiedyś ekipę FC Alliance. Skojarzenia z tamtym zespołem o tej samej nazwie nie są zresztą błędne, bo tak naprawdę FC Alliance Next Generation to ulepszona wersja poprzedniej drużyny, która w Lidze Letniej zamierza namieszać. Naprzeciwko ekipy z Ukrainy stanęli Pany z Rejonu. O nich niewiele wiedzieliśmy, ale mimo że wynik wskazuje na coś innego, okazało się, że to bardzo solidna ekipa.

Sam mecz między tymi zespołami potrwał ledwie chwilę i już wiedzieliśmy, że bardzo przyjemnie spędzimy najbliższe 50 minut. Było sporo dobrej gry, nie brakowało też twardej, ale mieszczącej się w granicach fair play walki. Znacznie lepiej w to spotkanie weszła jednak ekipa Alliance. Dość powiedzieć, że w pierwszej połowie prowadziła już nawet 3:0. Wiedzieliśmy jednak, że odbieranie szans Panom z Rejonu nie jest dobrym pomysłem. I nie myliliśmy się. Gol Marcela Hryniszyna, będący zarazem debiutanckim trafieniem dla całej ekipy, sprawił, że nominalni goście uwierzyli, iż dobry wynik jest jeszcze w ich zasięgu. Chwilę później dołożyli kolejne trafienie, a na początku drugiej połowy Wojtek Jaroszczyk zdobył gola numer trzy i z prowadzenia Alliance nie zostało już nic. Mecz zaczął się praktycznie od nowa, choć wydawało się, że psychologiczna przewaga jest po stronie Panów z Rejonu.

Piłka sześcioosobowa ma jednak to do siebie, że rytm spotkania może zmienić się w każdej chwili. Tak było również tym razem. Co prawda okazje miały obie drużyny, ale dwa kolejne gole padły łupem zespołu z Ukrainy. Pany z Rejonu zdołali jeszcze odpowiedzieć, gdy hat-tricka skompletował Wojtek Jaroszczyk, ale na więcej rywale już im nie pozwolili. Chwilę później Yaroslav Vasylevskyi dobił uderzenie jednego z kolegów i zrobiło się 6:4, a następnie błyskawicznie kolejne trafienie dołożył Nazarii Pidluzhnyi. Wtedy było już jasne, kto zgarnie tutaj całą pulę.

FC Alliance Next Generation przetrwał tym samym bardzo trudny dla siebie okres między końcówką pierwszej połowy a początkiem drugiej i zasłużenie wygrał na inaugurację. Nie było w tym przypadku, bo mówimy o drużynie dobrze zbilansowanej, która może mierzyć naprawdę wysoko na koniec sezonu.

A Pany z Rejonu? Według nas wynik z ich perspektywy jest trochę krzywdzący. Nie byli słabsi aż o cztery bramki i gdyby punkty rozdawano według uznania, a nie obowiązujących zasad, to my podzielilibyśmy je w tym meczu tak: dwa dla Alliance i jeden dla Panów z Rejonu. I niech to będzie dla nich motywacja, by za tydzień spróbować zapunktować już na boisku.

Już podczas meczu wiedziałem, że mam narrację do podsumowania starcia FC Everest z Hiszpańskim Galeonem. Vadym Lysytskyi i Viktor Herasymiuk zatopili łajbę, która miała problem ze złapaniem wiatru w żagle. Nawet debiutujący w barwach Hiszpańskiego Galeonu Wiktor Milewski nie zdołał przechylić szali zwycięstwa na korzyść swojej nowej drużyny, choć zapisał przy swoim nazwisku dwie asysty.

Everest okazał się po prostu „za wysoki” dla młodej ekipy. Gole, jakie padały w tym meczu, nie należały do najbardziej widowiskowych w historii piłki nożnej. Dominowała przede wszystkim pragmatyczna gra i dążenie do oddania strzału z bliska. A najlepiej było wtedy, gdy piłka zmierzała już do pustej bramki. W tym specjalizowali się piłkarze zwycięskiej drużyny, którzy z ogromną łatwością dochodzili do takich sytuacji i znajdowali się z piłką w polu karnym rywali. Z tego wszystkiego na pewno wybijała się bramka Krzysztofa Małażewskiego bezpośrednio z rzutu wolnego. Co prawda odległość nie była znaczna, lecz na drodze piłki stali wszyscy przeciwnicy wraz z bramkarzem. A Małażewski mimo to znalazł sposób, aby wszystkich ich ominąć.

Cóż jednak z tego, skoro parędziesiąt sekund później gol z dystansu ponownie dał prowadzenie FC Everest. Przez większość czasu oglądaliśmy właśnie taką grę w kotka i myszkę. Everest strzelał gola, Galeon odpowiadał. Mieliśmy 1:0, 2:1, 3:2 i 4:3. Gol Kacpra Romanowskiego był ostatnim, jaki wpadł do bramki Luki Danylenki.

FC Everest pokazał, że w 6. lidze może być groźny. Szczególnie jeśli rywale będą pozwalać mu tak swobodnie tworzyć okazje pod swoją bramką. Hiszpański Galeon na to pozwalał i przegrał 3:6.

Pierwsza kolejka letnich rozgrywek od razu zaserwowała kibicom spotkanie na bardzo wysokim poziomie i z ogromną dawką intensywności. Na papierze zdecydowanym faworytem tego starcia był zespół Orła Cień, jednak piłkarze Dynama od samego początku pokazali, że przedmeczowe kalkulacje nie mają dla nich większego znaczenia. Zespół z Wołomina wyszedł na murawę z jasnym planem, całkowicie zaskakując przeciwnika narzuconym tempem i przejęciem kontroli nad piłką.

Wynik spotkania otworzyli właśnie gracze Maćka Kosińskiego. Akcję doskonale zainicjował Mikołaj Matera, który precyzyjnie dograł do Jakuba Łukasiewicza, a ten ze spokojem umieścił piłkę w siatce. Odpowiedź Orła Cień była jednak błyskawiczna – szybkie trafienie zanotował Antoni Komsta, doprowadzając do remisu 1:1. Taki obrót spraw zamiast podciąć skrzydła drużynie z Wołomina, zadziałał na nią niezwykle motywująco. Dynamo wrzuciło wyższy bieg, zdominowało wydarzenia na boisku i w stosunkowo krótkim czasie odskoczyło na 4:1. Tuż przed przerwą faworyci zdołali odpowiedzieć jednym trafieniem, dzięki czemu pierwsza połowa zakończyła się rezultatem 4:2.

Po zmianie stron mecz jeszcze bardziej się otworzył, a tempo gry zauważalnie wzrosło. Dynamo podwyższyło prowadzenie na 5:2 i wydawało się, że w pełni kontroluje sytuację. Piłka sześcioosobowa charakteryzuje się jednak dużą nieprzewidywalnością. Podrażnieni zawodnicy Orła Cień ruszyli do szaleńczego odrabiania strat i w krótkim czasie zdobyli serię bramek, doprowadzając do bardzo stykowego stanu 5:4. Mimo ogromnego napięcia i topniejącej przewagi prowadzący zachowali zimną krew do samego końca. Kluczowa okazała się mądra gra całego zespołu oraz bezcenne wsparcie świeżych zawodników wchodzących z ławki rezerwowych.

Niekwestionowanym MVP i motorem napędowym zwycięzców był w tym meczu Mikołaj Matera. Zagrał z ogromnym zaangażowaniem po obu stronach boiska – nie unikał twardej walki z bardziej doświadczonymi rywalami, odważnie wchodził w drybling i kreował przestrzeń partnerom. Skutecznie napędzał ofensywę, a w razie potrzeby sumiennie wracał do obrony. Swoją świetną dyspozycję przypieczętował znakomitymi liczbami, zamykając mecz z dorobkiem dwóch bramek i dwóch asyst.

Biorąc pod uwagę formę całego kolektywu oraz dyspozycję lidera, Dynamo wyrasta na jednego z poważnych kandydatów do końcowego triumfu w lidze letniej.

W spotkaniu otwierającym nowy sezon dla obu ekip zmierzyły się zespoły, dla których występy w Lidze Fanów nie są nowością. KS Centrum, świętujące właśnie trzy lata gry w tych rozgrywkach, wciąż czeka na swoje pierwsze ligowe podium i mocno liczyło na dobre otwarcie kampanii. Z kolei rezerwy Kresowii Warszawa to projekt z dużymi, medalowymi ambicjami w 6. lidze letniej, co z automatu stawiało gości w roli faworyta. Zapowiadało to ciekawe widowisko, a murawa szybko to zweryfikowała, serwując nam mecz o niesamowitej intensywności od pierwszej do ostatniej minuty.

Strzelanie w tym spotkaniu rozpoczęli przyjezdni. Znakomitą indywidualną akcją popisał się Vitali Alizarovich, który od samego początku sprawiał defensywie rywali spore problemy. Ten sam zawodnik niedługo później podwyższył prowadzenie uderzeniem zza pola karnego, przy którym pomógł mu nieco niefortunnie interweniujący bramkarz gospodarzy. KS Centrum zdołało złapać kontakt po bramce Rogulskiego, jednak tuż przed przerwą Kresowia ponownie odskoczyła za sprawą trafienia Łozowskiego, schodząc do szatni z wynikiem 1:3.

Po zmianie stron tempo gry jeszcze wzrosło, a gospodarze zaczęli coraz odważniej naciskać. W ich szeregach w środkowej strefie świetnie odnajdywał się Stanisław Wojda, którego charakteryzowały dobry drybling i duża swoboda w rozegraniu piłki. Jego dobra postawa zaowocowała asystą przy golu na 2:4. Kiedy wydawało się, że KS Centrum łapie wiatr w żagle, niefortunną interwencją popisał się Kacper Morus, który skierował piłkę do własnej bramki, pozwalając gościom ponownie odskoczyć.

Końcówka spotkania przyniosła jednak prawdziwe piłkarskie emocje i walkę do samego końca. Gospodarze nie złożyli broni i dzięki ambitnej postawie zdobyli dwie bramki z rzędu, łapiąc groźny kontakt na 4:5. W ostatnich fragmentach obie ekipy miały swoje szanse, lecz ostatecznie to goście wykazali się większą zimną krwią. Kropkę nad „i” postawiła Kresowia, a absolutnym bohaterem i MVP tego starcia został wspomniany Vitali Alizarovich. Zakończył on mecz z imponującym dorobkiem czterech trafień, stanowiąc o sile ofensywnej białoruskiej ekipy. To niezwykle zacięte spotkanie zakończyło się ostatecznie zwycięstwem Kresowii Warszawa II 6:4.

Cała grecka mitologia Jana Parandowskiego zaczyna się od zdania, że na początku był chaos. A w naszej Lidze Fanów, w pierwszej kolejce zmagań 6. ligi, Mistrzowie Chaosu mierzyli się z FC Olimpik. Czy nazwa nawiązuje do góry Olimp – kolejnego z symboli mitologicznych historii? Nie wiemy, ale coraz więcej elementów – potencjalnie niezwiązanych ze sobą – zaczyna się łączyć. Na boisku C toczyła się heroiczna walka o punkty, obejrzeliśmy dziewięć bramek, a także – dość niecodziennie – aż dwa gole samobójcze. Mistrzowie nie opanowali chaosu, który tworzył się pod ich bramką.

Do przerwy był remis, lecz Olimpik rozpoczął od dwubramkowego prowadzenia. Właśnie gol na 2:0 padł po samobójczym trafieniu rywala, który po dalekim wrzucie z autu chciał wyekspediować piłkę. Pogoda była raczej bezwietrzna, a jednak futbolówkę zwiało tak, że obrońca głową pokonał własnego bramkarza. Mistrzowie Chaosu głów jednak nie zwiesili i jeszcze przed przerwą zdobyli trzy bramki (po drodze tracąc jedną). Bardzo ofensywna gra spowodowała nadzianie się na kontratak. Niemniej jednak podejście „ważniejszy jest atak” się sprawdziło, bo Mykola Titov trzy razy wyciągał piłkę z siatki. Co przy golu na 2:3 spod linii ruszył Ouso Rodri, to jego. Indywidualny rajd, założona dziurka i asysta do Mateusza Serafina mogłyby trafić do wieczornego skrótu puszczanego po głównym wydaniu „19.30”.

Całego meczu jednak nie zaliczy do najbardziej udanych. Jego pechowa interwencja defensywna po przerwie przyniosła samobójczego gola i ponowne prowadzenie Olimpiku. A ten nie stracił już żadnej bramki, wyczekał swoich dwóch okazji w końcówce i zakończył mecz wygraną 6:3. Tak więc chaos pogrążył jego mistrzów.

Ternovitsia to zespół, którego w Lidze Fanów nikomu przedstawiać nie trzeba. Zupełnie inaczej wygląda sytuacja z Wincars, dla których był to debiut w naszych rozgrywkach. Zapowiadało się więc bardzo interesujące spotkanie, choć nieznacznym faworytem wydawała się Ternovitsia – w końcu na boisko wychodził aktualny mistrz 16. ligi.

Trzeba jednak oddać Wincars to, że pierwszą połowę rozegrali naprawdę bardzo dobrze. Nie tylko nie odstawali od rywala, ale momentami sprawiali nawet lepsze wrażenie. Jako pierwsi objęli prowadzenie po mocnym uderzeniu Mikhaila Bulakha. Chwilę później przewagę podwyższył Filip Trocki i zrobiło się 2:0. Ternovitsia zdołała odpowiedzieć, jednak ostatnie słowo przed przerwą należało do Wincars. Vadym Khilora ponownie skierował piłkę do siatki i to jego drużyna schodziła do szatni z prowadzeniem 3:2.

Po takim pierwszym fragmencie meczu można było spodziewać się dosłownie wszystkiego. Spotkanie wydawało się otwarte i trudno było przewidzieć jego końcowe rozstrzygnięcie. Tym większym zaskoczeniem był przebieg drugiej połowy. Ternovitsia całkowicie przejęła inicjatywę i zdominowała wydarzenia na boisku. Zespół w żółto-niebieskich barwach zagrał koncertowo, a Wincars z minuty na minutę gasł. W pewnym momencie Ternovitsia przełamała rywala, a później wszystko potoczyło się już po jej myśli. Młodej drużynie Wincars wyraźnie zabrakło doświadczenia i chłodnej głowy. Przy niekorzystnym wyniku zabrakło próby uspokojenia gry i odbudowania pewności siebie. Zamiast tego Ternovitsia coraz mocniej naciskała, a kolejne bramki padały jedna po drugiej.

Końcowy wynik 12:3 nie oddaje tego, co oglądaliśmy w pierwszej połowie, ale dobrze obrazuje to, co działo się po przerwie. W drugich 25 minutach Ternovitsia dominowała praktycznie w każdym elemencie gry, a Wincars nie potrafił już odpowiedzieć.

Największymi bohaterami zwycięskiej drużyny byli Volodymyr Hrydovyi, który zanotował aż cztery asysty, oraz Serhii Romanovskyi, autor czterech bramek i jednej asysty. Jedynym niedosytem dla mistrzów mógł być niewykorzystany rzut karny.

Mimo wysokiej porażki Wincars zostawili po sobie dobre pierwsze wrażenie. Potencjał tej drużyny było widać szczególnie przed przerwą. Teraz najważniejszym zadaniem będzie utrzymanie takiego poziomu przez całe spotkanie. Ternovitsia natomiast już od pierwszej kolejki potwierdziła, że ponownie będzie jednym z głównych kandydatów do mistrzowskiego tytułu.

Choć było to spotkanie 7. Ligi, poziom widowiska spokojnie mógłby obronić się kilka klas rozgrywkowych wyżej. Mecz TiR-owców z Vikersonn UA II dostarczył mnóstwo zwrotów akcji i naprawdę dobrej piłki. Obie drużyny pokazały, że potrafią grać szybko, odważnie i z dużą jakością.

Lepiej rozpoczęli gospodarze. Bardzo szybko na listę strzelców dwukrotnie wpisał się Gryżewski, a TiR-owcy objęli prowadzenie 2:0. Wydawało się, że ich dynamika i intensywność zdominują to spotkanie, a goście będą mieli ogromne problemy z powrotem do gry. Nic bardziej mylnego. Okrojony kadrowo Vikersonn UA II nie załamał się po mocnym uderzeniu. Bazując na swoim doświadczeniu i spokoju w rozegraniu, goście bardzo szybko odrobili straty. Mecz nabrał jeszcze większego tempa, a po wymianie kolejnych ciosów to właśnie Vikersonn schodził na przerwę z prowadzeniem 4:3. Był to dowód na to, że nawet dwubramkowa strata nie jest w stanie wytrącić tej drużyny z rytmu.

Jeżeli gospodarze mieli w szatni krótką analizę pierwszej połowy, to przyniosła ona znakomity efekt.

Druga część meczu należała już do TiR-owców.

Szybcy i wściekli: TiR. Trudno o lepsze określenie tego, co wydarzyło się po zmianie stron. Gospodarze wrócili na boisko z ogromną energią, podkręcili tempo i praktycznie przejechali się po rywalach. Za kierownicą tego rozpędzonego zespołu siedział oczywiście Gryżewski, który po raz kolejny był motorem napędowym swojej drużyny. Świetnie wspierali go również Kopacz oraz Nienałtowski, dokładając kolejne trafienia i skutecznie wykańczając akcje całego zespołu. Efekt był imponujący – z wyrównanego spotkania zrobiło się 10:5 i wydawało się, że losy meczu zostały już definitywnie rozstrzygnięte.

Vikersonn UA II pokazał jednak charakter do samego końca. Goście nie odpuścili i zdołali jeszcze zmniejszyć rozmiary porażki, doprowadzając do wyniku 10:8. Na więcej zabrakło już jednak czasu i sił.

To był mecz, który udowodnił, że poziom 7. Ligi potrafi dostarczyć widowisk stojących na naprawdę wysokim poziomie. Ostatecznie trzy punkty zostały po stronie TiR-owców, którzy po znakomitej drugiej połowie zasłużenie sięgnęli po zwycięstwo.

Przed tym spotkaniem można było spodziewać się wielu scenariuszy, ale chyba nikt nie zakładał, że jeszcze w 48. minucie na tablicy wyników będą widniały dwa zera.

Trudno było jednoznacznie wskazać faworyta tego pojedynku. Siwy Koń pozostawił po sobie bardzo dobre wrażenie podczas wiosennych zmagań w 13. lidze, jednak dołączył do rozgrywek dopiero od drugiej rundy, przez co nie miał już wystarczająco dużo czasu, aby powalczyć o medale. Mimo to drużyna regularnie sprawiała problemy swoim rywalom i udowodniła, że potrafi rywalizować na wysokim poziomie.

Inferno Team III również dysponuje ciekawym składem, ale przed meczem pozostawała pewna niewiadoma - nie było jasne, w jakim zestawieniu zespół pojawi się tego dnia na boisku. Niezależnie jednak od tego, kto byłby uznawany za faworyta, wynik 0:0 na tak późnym etapie spotkania był czymś, czego zdecydowanie trudno było się spodziewać.

Są mecze, które kończą się bezbramkowym remisem, ale mimo to pozostają bardzo emocjonujące - jak chociażby pamiętny półfinał mundialu 2006 Niemcy - Włochy. Są też takie spotkania, w których brak goli oznacza po prostu niewiele wydarzeń, jak choćby starcie Szwajcarii z Kolumbią w 1/8 finału MŚ 2026. Niedzielny pojedynek trudno jednak jednoznacznie przypisać do którejkolwiek z tych kategorii. Było widać, że obie drużyny chcą wygrać i zdobyć bramkę. Może sytuacji nie było bardzo dużo, ale zarówno Inferno Team III, jak i Siwy Koń potrafiły stworzyć zagrożenie pod bramką rywala. Problemem pozostawała skuteczność - czasami świetnie interweniowali bramkarze, czasami zawodziło wykończenie, a być może po prostu zabrakło odrobiny szczęścia.

Decydujące wydarzenia przyszły dopiero w ostatnich minutach spotkania. Co ciekawe, obie bramki były efektem bardzo dobrze przygotowanych i przemyślanych akcji ofensywnych. Bohaterem meczu został Krzysztof Olpiński, który dwukrotnie wpisał się na listę strzelców w końcówce spotkania. Przy obu trafieniach asystowali mu Hubert Załuska oraz Ernest Bąkowski.

Po końcowym gwizdku w obu zespołach panowały zupełnie odmienne emocje. To był zdecydowanie mecz, który mógł zakończyć się każdym rezultatem, dlatego tym bardziej bolesna jest porażka jednej strony i tym większa radość zwycięzców.

Spotkanie Shitable z Wczorajszymi od pierwszego do ostatniego gwizdka trzymało w napięciu i było jednym z najbardziej wyrównanych meczów kolejki. Obie drużyny od początku grały bardzo odważnie, nie odstawiały nogi i walczyły o każdy metr boiska, przez co emocji nie brakowało praktycznie w żadnym fragmencie spotkania.

Już pierwsza połowa pokazała, że tego dnia trudno będzie wskazać zwycięzcę. Obie ekipy odpowiadały sobie kolejnymi akcjami i trafieniami, a żadna nie potrafiła wypracować wyraźnej przewagi. Wynik 2:2 do przerwy doskonale odzwierciedlał przebieg gry – oglądaliśmy mecz na styku, w którym o losach każdej akcji decydowały detale.

Po zmianie stron obraz spotkania nie uległ zmianie. Zarówno Shitable, jak i Wczorajsi szukali swoich szans, raz po raz przenosząc ciężar gry spod jednej bramki pod drugą. Mecz był niezwykle intensywny, a wraz z upływem czasu rosły również emocje. Nie zabrakło twardych pojedynków i ostrzejszych starć, czego efektem były kartki. Po stronie gości żółtymi kartkami ukarani zostali Lefek oraz Erbel, natomiast w ekipie gospodarzy napomnienia obejrzeli Krayeuski oraz dwukrotnie Danylenko, który przedwcześnie zakończył swój udział w spotkaniu.

Kiedy wydawało się, że obie drużyny podzielą się punktami, Shitable zadało decydujący cios. Bramka zdobyta dosłownie rzutem na taśmę przesądziła o losach tego niezwykle wyrównanego widowiska i wywołała ogromną radość w szeregach gospodarzy.

To był mecz, w którym o zwycięstwie zadecydowały detale. Shitable zachowało więcej zimnej krwi w kluczowym momencie i dzięki temu sięgnęło po komplet punktów. Wczorajsi mogą czuć ogromny niedosyt, bo przez większą część spotkania byli równorzędnym rywalem i byli o krok od wywiezienia cennego remisu.

Pierwszym spotkaniem 8. ligi w Lidze Letniej była konfrontacja debiutującej w rozgrywkach FC Śmietanki z Yug.Budem. Potencjał tych pierwszych był dla nas sporą niewiadomą, z kolei o drugich wiedzieliśmy mniej więcej, czego się spodziewać, bo w sezonie zasadniczym wygrali zmagania w 15. lidze. Z tego też tytułu byli tutaj lekkim faworytem.

Pierwsze minuty wcale jednak nie pokazały ich wyraźnej przewagi. Śmietanka trzymała się naprawdę dobrze, ale niestety nie zdołała zbyt długo utrzymać bezbramkowego remisu. Wszystko za sprawą błędu bramkarza Jakuba Wieczorka, który sprawił, że Vasyl Smirnov w łatwy sposób zdobył pierwszego gola w spotkaniu. Było widać, że to trafienie wpłynęło na postawę debiutantów. Chwilę później stracili kolejną bramkę, choć po pewnym czasie zdołali się przebudzić. Po ładnej, indywidualnej akcji do siatki trafił najlepszy w ich szeregach Marcin Bogdan i wydawało się, że może to być zapowiedź powrotu do meczu. Niestety, końcówka pierwszej połowy należała już do rywali, którzy szybko odbudowali przewagę. Pierwsza część zakończyła się wynikiem 2:5. Warto dodać, że wiele bramek padło po naprawdę efektownych uderzeniach.

W drugiej połowie Yug.Bud kontrolował przebieg spotkania. Było widać, że jest zespołem lepiej poukładanym, bardziej zgranym i nie pozwalał przeciwnikom na zbyt wiele. Sam natomiast systematycznie dokładał kolejne trafienia i niewiele zabrakło, by zakończyło się to wynikiem dwucyfrowym. Ostatecznie mecz zakończył się rezultatem 2:9. Mimo wszystko FC Śmietanka wcale nie zaprezentowała się tak źle, jak sugeruje suchy wynik. Oczywiście po takim meczu zawodnicy Śmietanki - nomen omen - śmietanki spić nie mogli, natomiast wydaje nam się, że bardzo trudno było im przeciwstawić się twardej i konsekwentnej grze rywali. Jednak potencjał w tej drużynie zdecydowanie jest, tylko trzeba spokojnie nad nim popracować.

Z kolei Yug.Bud udowodnił, że jest ekipą bardzo solidną, mającą swoje atuty zarówno w defensywie, jak i w ataku. I to właśnie w naszej ocenie czyni go jednym z faworytów 8. ligi. A może nawet głównym.

Zarówno Szereg Homogenizowany, jak i Heavyweight Heroes udowodnili już w przeszłości, że potrafią bić się o czołowe lokaty w swoich dywizjach. Biorąc pod uwagę ich aspiracje i wcześniejsze wyniki, wszystko wskazywało na wyrównany i zacięty bój. Boisko jednak szybko zweryfikowało te oczekiwania, serwując nam wyjątkowo jednostronne widowisko, w którym karty od pierwszych minut rozdawali przyjezdni.

Od samego początku to goście grali po prostu pewniej i znacznie bardziej przekonująco. Szybko udokumentowali swoją przewagę, gdy Dudziński precyzyjnym uderzeniem z rzutu wolnego umieścił piłkę w siatce. Ten sam zawodnik niedługo później podwyższył prowadzenie, bezbłędnie wykorzystując rzut karny podyktowany po błędzie jednego z obrońców. W dalszej części pierwszej połowy gra toczyła się głównie w środkowej strefie, ale wynik do przerwy mógł być zdecydowanie wyższy, gdyby nie bardzo dobra postawa bramkarza gospodarzy.

Po zmianie stron obraz gry nie uległ zmianie, a przewaga zespołu Heavyweight Heroes stała się jeszcze wyraźniejsza. Zmęczeni piłkarze Szeregu zaczęli zostawiać rywalom coraz więcej wolnej przestrzeni, co goście skrupulatnie i dość brutalnie wykorzystywali. Prawdziwe show w tej części spotkania dał Mateusz Zachewicz, który w pełni zasłużył na tytuł MVP. Rozegrał fenomenalną drugą połowę, mając bezpośredni udział przy każdym z kolejnych trafień swojej drużyny, a całe spotkanie zakończył z bardzo solidnym bilansem dwóch bramek i dwóch asyst.

Udowadniając swoje wysokie aspiracje na ten sezon, goście dołożyli po przerwie łącznie cztery trafienia, nie pozostawiając rywalom absolutnie żadnych złudzeń. To jednostronne starcie zakończyło się gładkim i w pełni zasłużonym zwycięstwem Herosów w stosunku 6:0.

Spotkanie NieDzielnych z Interem było najbardziej wyrównanym ze wszystkich rozegranych w 1. kolejce 8. ligi. Co to pokazuje o poziomie całej ligi? Tu potrzeba by było jakiegoś jasnowidza, bo po jednym meczu nie ma co wyrokować. A wiadomo, że lepiej oceniać przeszłość – analiza wsteczna zawsze skuteczna.

To, co jednak można przewidywać, to uzależnienie ofensywy Interu od Artema Kolianovskyiego. Zawodnik ten został wyróżniony przez nas tytułem MVP nieprzypadkowo. Kolianovskyi błysnął przede wszystkim instynktem snajpera i umiejętnością uwalniania się spod krycia. NieDzielni mieli ogromny problem z upilnowaniem niesfornego rywala i srogo się na tym przejechali. Autor czterech bramek dla Interu pchał swoją drużynę do zwycięstwa, choć pomagali mu także koledzy. Dwa razy podawał mu Alisher Mergenov, po razie asystowali Kyryl Kondratski i Niyetali Kaliyev. Bramki padały z bliska i po dograniach, a więc może nie wszystkie zasługi trzeba przypisywać jednemu napastnikowi. W razie czego w przyszłości się tu edytuje tekst, żeby wyszło na nasze.

NieDzielni walczyli o punkty – głównie za sprawą Damiana Lady, który najpierw sam huknął przy słupku po zejściu z lewego skrzydła (trochę przypomniał nam się Cristiano Ronaldo z sezonów sprzed kontuzji kolana), a później podawał swoim kolegom. Ataki skonkretyzowały się przede wszystkim po przerwie, gdy udało się odrobić straty z 1:4 na 3:4. Droga była kręta, gole Bartosza Kujawińskiego i Mateusza Niewiadomego pozwoliły już wizualizować sobie udaną pogoń i końcową remontadę. Wystarczyła jednak strata piłki w okolicach linii środkowej i Inter wyszedł z atakiem trzech na jednego. Nie oglądaliśmy fiaska – Kolianovskyi dokończył swoje dzieło czwartą bramką i ustalił wynik. Niedziela nie była szczęśliwym dniem dla NieDzielnych.

Na inaugurację sezonu zmierzyły się drużyny z jasnymi celami na tę kampanię. Lumina, po spadku z 12. ligi, chciała dobrze wejść w letnie rozgrywki i odnieść pewne zwycięstwo. Z kolei Lisy Bez Polisy to doświadczona ekipa, która gra w Lidze Fanów już od dłuższego czasu i w tym sezonie otwarcie celuje w miejsca medalowe. Zgodnie z przewidywaniami początek spotkania zwiastował naprawdę wyrównane starcie.

Pierwsza połowa toczyła się w bardzo dobrym tempie, a obie ekipy mądrze operowały piłką, unikając prostych błędów. Wynik szybko, bo już w 4. minucie, otworzył Łopaciński z Luminy, zamykając celne podanie od Kopyla. Odpowiedź Lisów nadeszła błyskawicznie – po świetnym wyrzucie z autu w pole karne autorstwa Konrada Prządki piłkę w siatce pewnie umieścił Kamil Jarosz. Przed końcem pierwszej połowy obie drużyny zdołały dołożyć jeszcze po jednym trafieniu i na przerwę schodziły przy remisie 2:2. Na tym etapie absolutnie nic nie zapowiadało końcowego pogromu.

Początek drugiej odsłony to świetny moment gości, którzy po raz pierwszy wyszli na prowadzenie. Piękną wkrętką bezpośrednio z rzutu rożnego popisał się Przemysław Goworek. Jak się jednak szybko okazało, był to ich ostatni przebłysk w tym meczu. Od tego momentu w grze Lisów coś kompletnie się zacięło i zespół po prostu odpuścił walkę. Lumina błyskawicznie doprowadziła do wyrównania, po czym wrzuciła zdecydowanie wyższy bieg.

Cała ekipa z Ukrainy zagrała w drugiej połowie wręcz bezbłędnie i całkowicie zdemolowała przeciwnika. Znakomita postawa całego kolektywu, zwłaszcza pod względem kondycyjnym i szybkościowym, zaowocowała zdobyciem aż siedmiu bramek z rzędu przeciwko kompletnie rozbitym rywalom. Z wyrównanego meczu ostatecznie zrobiła się prawdziwa demolka, a Lumina w rewelacyjnym stylu zapisała na swoim koncie komplet punktów, wygrywając 10:3.