Jeszcze kilka lat temu, gdyby ktoś zobaczył parę AnonyMMous – Esportivo, to w ciemno stawiałby na Anonimowych. Gdy chłopaki na przestrzeni lat kolekcjonowali trofea, ekipa Esportivo dopiero rozpoczynała budowanie swojej marki. Minęło jednak kilka wiosen i czasy się zmieniło. Anonimowi bardziej niż z rywalami, toczą walkę ze sobą, z frekwencją i kontuzjami, z kolei ich rywale wyrastają na jeden z najfajniej rozwijających się projektów piłkarskich w naszej okolicy, a może nawet dalej. Zresztą – wystarczyło spojrzeć w tabelę Ekstraklasy, a tam AnonyMMous zamykali stawkę, nie mając na swoim koncie punktów, z kolei ich oponenci byli w ścisłym czubie. I gdyby tak Superbet miał wystawiać kursy na to spotkanie, to trudno powiedzieć czy w ogóle zdecydowałby się ocenić szansę na zwycięstwo AnonyMMous, bo prawdopodobieństwo było bardzo, bardzo niewielkie. I jak widać po wyniku – niespodzianki tutaj nie było, chociaż suchy rezultat nie mówi nam wszystkiego o tym meczu. Bo ekstraklasowi outsiderzy (dziwnie się używa tego sformułowania w odniesieniu do takiej ekipy, no ale takie są fakty), mimo iż grali bez zmian, to przyjęli dobrą taktykę na tę potyczkę i długo konsekwentnie ją realizowali. Skutecznie grali w destrukcji, a gdy tylko pojawiała się szansa na kontrę, to szukali Łukasza Winka, by ten po przyjęciu piłki rozrzucił ją do kolegów. Ten schemat przyniósł kilka wybornych okazji dla AnonyMMous, tyle że szwankowała skuteczność. A jeśli grasz z taką ekipą jak Esportivo, to musisz wykorzystywać to co masz. No i te wszystkie popsute okazje zemściły się. Już do przerwy faworyci prowadzili 4:0 i było jasne, że krzywda im się tutaj nie stanie. Niektórzy wieszczyli nawet dwucyfrówkę i pewnie gdyby nie Maciek Miękina, to tak by było, ale ostatecznie mecz skończył się wynikiem 8:1. Esportivo zrobiło to, co miało zrobić, chociaż trochę trwało, zanim chłopaki dobrali się do skóry doświadczonym przeciwnikom. Najważniejsze jednak, że są trzy punkty – w takich spotkaniach styl nie jest najbardziej istotny. Co do AnonyMMous, to trzeba ich pochwalić. 50 minut bez ani jednego zmiennika, a mimo to do samego końca nie odpuszczali. Oczywiście szkoda, że w pierwszej połowie nie zamieniali na bramki swoich szans, bo trochę zaszachowaliby swoich konkurentów, jednak nie łudźmy się – w kontekście punktów nic by to nie zmieniło. I cóż – szósta porażka stała się faktem, chociaż bardziej niż przegraną Maciek Miękina przeżywał to, że znów zawiódł się na kilku osobach, które mimo wcześniejszych deklaracji nie dojechały na AWF. Bo przez takie rzeczy stworzona przez niego drużyna i cała jej legenda zaczyna rozmieniać się na drobne…