To spotkanie od samego początku miało swój rytm. Obie drużyny podeszły do meczu z dużą ostrożnością, jakby doskonale wiedziały, że pierwszy gol może ustawić całe widowisko. Pierwsza połowa była przez to bardzo taktyczna - dużo cierpliwej gry, dokładnego ustawienia i unikania niepotrzebnego ryzyka.

Mocny Narket konsekwentnie próbował budować swoje akcje od bramkarza, spokojnie wciągał rywali i szukał okazji do oddania strzałów z dystansu. Z kolei Piwo Po Meczu broniło uważnie, czekając na błąd lub przechwyt, aby ruszyć z groźną kontrą. Mecz przez długi czas był zamknięty, a obie ekipy grały, jakby „na pół gwizdka”, choć w bardzo kontrolowany sposób. Nikt nie chciał być tym, kto pierwszy pęknie.

Przełamanie nadeszło w 24. minucie, niemal tuż przed przerwą. Po szybkim kontrataku piłka trafiła pod nogi Kuby Dąbka, a ten z zimną krwią huknął w stronę bramki, dając gospodarzom zasłużone 1:0 i sporo spokoju mentalnego na drugą połowę.

Po wznowieniu gry Piwo Po Meczu musiało się otworzyć - i tu pojawił się problem. W tym meczu po prostu brakowało im „otwieracza”, zawodnika, który jednym zagraniem lub indywidualną akcją mógłby odwrócić losy spotkania. Kto wie… może faktycznie było już „po meczu”. Tymczasem Mocny Narket wziął sprawy w swoje ręce, a konkretniej w ręce i nogi swojego bramkarza. To właśnie on zaserwował kibicom najładniejszy moment spotkania, kiedy potężnym uderzeniem niemal z własnej połowy trafił w samo okienko bramki rywali. Prawdziwa „pianka”, która mogłaby zdobić każdy piłkarski spektakl. Jakby tego było mało, chwilę później dorzucił kolejne trafienie oraz zapisał na koncie asystę, czyniąc swój występ jednym z najbardziej efektownych w tej serii gier.

Piwo Po Meczu stać było jedynie na honorowe trafienie w ostatniej minucie. Zbyt późno, by zagrozić wynikowi. Mocny Narket wygrał w pełni zasłużenie: spokojnie, dojrzale i z błyskiem, który zrobił różnicę.