Doświadczeni zawodnicy Kebavity wraz ze swoim kierownikiem mogli być nieco skonfundowani. Spodziewali się meczu z niepokonaną, poważną ekipą piłkarskich gladiatorów, którzy w sześciu spotkaniach zdobyli komplet zwycięstw, a tymczasem naprzeciw nich stanęła grupa chłopaków wyglądających tak, jakby pomylili bal maturalny z meczem piłkarskim. Minuty mijały, a „poważnego” rywala wciąż nie było widać. Tymczasem elegancko ubrani młodzieńcy w koszulach rozgrzewali się z piłką na jednej z połówek i wcale nie zamierzali opuszczać boiska.

Okazało się, że to właśnie oni byli tą drużyną. Koszule nie były przypadkiem ani wymyślnym treningowym ubiorem – tak właśnie prezentowali się świeżo pieczętowani mistrzowie ligi. W pierwszych minutach można było jednak odnieść wrażenie, że nietypowy strój trochę im ciążył – może wróciły maturalne flashbacki. Kebavita wykorzystała tę chwilową dekoncentrację i objęła prowadzenie: najpierw 1:0, potem 2:1. To był jednak jedyny moment, kiedy mogło się wydawać, że Zielona będzie miała problemy.

Z minuty na minutę Zieloni coraz śmielej rozkręcali swoją grę. Niektórzy zawodnicy rozpięli nawet ostatnie guziki koszul, wrzucając wyższy bieg swojego flow. Machina ruszyła. Jedna, druga, trzecia bramka – przewaga mistrzów stawała się coraz bardziej widoczna. A że indywidualnie Zieloni dysponują ogromną jakością, nawet kapitalna dyspozycja Chrisa Nnamaniego nie mogła wystarczyć.

Cztery gole Sebastiana Ignacaka były ozdobą tego spotkania, ale warto odnotować też trafienie nominalnego bramkarza, Kuby Skowrona, który wyjątkowo zagrał w polu. Jego gol zaskoczył wszystkich – kolegów, kibiców, a chyba także i jego samego. Skwitował to krótko: „Nie miałem już co z piłką zrobić, więc strzeliłem.” Trudno o lepsze podsumowanie.

Zielona i Przyjaciele została więc zasłużonym mistrzem, Kebavita zakończyła sezon z brązem, a po meczu jedni mogli rozchodzić się do domów, a drudzy – ruszyć na parkiet. Bo przy takim stroju szkoda byłoby zmarnować okazję.