Ekipa Partyzanta Włochy była pozytywnym zaskoczeniem ostatnich tygodni. Remisu z Warsaw Pistons może i nie należało zbytnio przeceniać, ale już wygrana nad niepokonanym wtedy Mocnym Narketem to było coś. W związku z tym liczyliśmy, że Olek Markowski i spółka równie dobrze zaprezentują się z Karabakhem. Szybko jednak okazało się, że gracze Partyzanta będą tylko tłem dla oponentów, a pierwsze symptomy takiego scenariusza dało się zauważyć jeszcze przed pierwszym gwizdkiem, gdy okazało się, że gracze z Włoch będą grali bez zmian (dopiero potem dojechał do nich kolejny zawodnik). Po stronie Karabakhu widzieliśmy za to dużą determinację, szeroką ławkę rezerwowych, no i ten mecz skończył się tak naprawdę po kilkunastu minutach. Azerowie błyskawicznie zbudowali sobie olbrzymią przewagę, którą regularnie powiększali. Po pierwszej połowie prowadzili 8:0, a gdyby nie Piotrek Arendt, to mogło być dwa razy tyle. Druga odsłona wyglądała podobnie, chociaż Partyzant od czasu do czasu potrafił się odgryźć, aczkolwiek bez bramkowego efektu. Ostatecznie w meczu, który nie miał jakiejkolwiek historii, faworyci triumfowali aż 15:0. Ciężko się takie spotkania zarówno ogląda, jak i opisuje, więc domyślamy się, co musieli czuć zawodnicy zespołu przegranego, którzy szybko zyskali świadomość, jak to się wszystko skończy. Jedyne do czego możemy się przyczepić, to że z poszczególnych graczy zbyt szybko uleciała wiara. I chociaż w kontekście wyniku niewielu by to zmieniło, to walka do samego końca mogła zostawić choć odrobinę lepszego wrażenia. Pozostawiamy im tę konkluzję pod rozwagę.