Mecz dwóch doświadczonych drużyn zawierał wszystko to, co powinno mieć w sobie Widowisko przez duże W. Walka, zmiana wyniku, znakomite bramki i lekka sprzeczka na boisku w końcówce spotkania, a po końcowym gwizdku klasyczna piątka i wzajemny szacunek. Pierwsza połowa spotkania to wręcz dominacja gospodarzy. Goście jakoś nie mogli złapać swojego rytmu i ich akcje nie miały polotu ani pomysłu, przez co Jacek Pryjomski, który zazwyczaj odpowiada za zdobywanie goli, nie za bardzo miał z czego poprawić swój dorobek. Z drugiej strony oglądaliśmy szybką i pomysłową grę, gdzie przedstawiciele Mobilisu często zmieniali pozycje i widać było u nich spory wigor oraz zaangażowanie. To dało efekty w postaci bramek. Szczególnie pierwsza autorstwa Rafała Dudy była niesamowita a Michał Piątkowski nawet chyba nie widział jak wpada do bramki. Do przerwy było 3:0 i nic nie zwiastowało odrodzenia gości. Ale jak mawia klasyk - jak nie idzie z gry, to trzeba szukać stałych fragmentów. I tak stary dobry schemat wrzutki z autu Marcina Wiktoruka na głowę Jacka Pryjomskiego dał dwie bliźniacze bramki i wynik na styku po kilku minutach gry. To dało wiarę, że da się w tym meczu odrobić straty. Szczególnie Marcin Wiktoruk był wszędzie na boisku i nie tylko swoją dobrą postawą, ale i motywacją pobudził kolegów do lepszej dyspozycji. Mobilis po małym przestoju odnalazł się ponownie i tak do końcowego gwizdka mieliśmy bramkę za bramkę. Na finiszu dało to remis 6:6 i nie można powiedzieć, że był to rezultat krzywdzący którąś z ekip. Zdecydowanie kawał fajnego futbolu na koniec zmagań na boisku AWFu i dzięki dla obu drużyn za tak zacięte i stojące na wysokim poziomie widowisko.