Hiszpański Galeon w tym sezonie nie miał pomyślnych wiatrów, aby bezpiecznie dopłynąć do portu z utrzymaniem. Na przeciwległym brzegu znalazł się Mobilis, który musiał ten mecz wygrać, aby zapewnić sobie wicemistrzostwo bez oglądania się na wynik spotkania Tartaku. Od pierwszych minut spotkania było widać gołym okiem różnice klas między rywalami. W Mobilisie po raz kolejny pierwsze skrzypce grał Aleksander Janiszewski, który niczym orkiestra na Titanicu pomimo zbliżającego się końca sezonu trzymał swoją formę na najwyższym poziomie do ostatniej sekundy. Gracze Galeona byli zmuszeni do przyjmowania zmasowanego ostrzału ze strony rywali. W pierwszej połowie mogli jedynie przyglądać się jakie spustoszenie powodowali ofensywni gracze Mobilisu. Po pierwszej połowie, gdzie Goście prowadzili już 0:5, Gospodarze mogli zacząć wywieszać białą flagę, ale postanowili postawić się przeciwnikowi i tanio skóry nie sprzedać. Na drugą połowę zawodnicy Galeonu wyszli bardzo zmotywowani i z wiarą we własne umiejętności. To zaowocowało trzema trafieniami z rzędu, które zniwelowały stratę wyłącznie już do dwóch bramek. Ta radość z nich nie trwała długo, ponieważ Mobilis nie zamierzał wypuścić zwycięstwa z ostatnią drużyną w tabeli. W szeregach Gości ponownie wróciła koncentracja, która nie zniknęła już do końca spotkania. Mobilis przez większą część czasu kontrolował grę. Jedynie momentami zostawiał rywalowi więcej przestrzeni do rozegrania, ale przez ani jedną chwilę ich triumf nie był zagrożony. Ostatecznie Mobilis wygrał to spotkanie 6:10 i to na ich szyjach zawisną srebrne krążki.