Rywalizacja Q-ICE Warszawa z FC Comeback była zaległym starciem z jednej z poprzednich kolejek. Mecz nie odbył się ze względu na udział tych pierwszych w turnieju we Wrocławiu, ale dzięki zrozumieniu sytuacji przez Comeback udało się tę potyczkę doprowadzić do szczęśliwego finału. Tym samym jedni i drudzy rozegrali w niedzielę po dwa spotkania, co powodowało, że tutaj również należało brać pod uwagę mądre rozłożenie sił.

Faworytem byli Lodowaci i trzeba im oddać, że finalnie odnieśli dość przekonujące zwycięstwo, chociaż do pewnego momentu mecz był bardzo wyrównany. Co prawda pierwszego gola zdobyli gracze Q-ICE, ale potem sprytne rozegranie rzutu wolnego między Vladyslavem Burdą a Dmytro Kuźminem spowodowało, że szybko mieliśmy remis. Q-ICE, podrażnione takim przebiegiem wypadków, odjechało dość szybko na dwa gole, lecz Comeback nieprzypadkowo nazywa się tak, jak się nazywa i umiał na to odpowiedzieć. Robotę robił przede wszystkim Dmytro Kuźmin, niezwykle aktywny, który choćby przy bramce na 3:3 domagał się piłki od bramkarza, a jak już ją dostał, to wiedział, co z nią zrobić.

Problemem Comebacku było jednak to, że to, co wcale nie tak łatwo przychodziło im z przodu, łatwo marnowali z tyłu. No i niestety – przespana totalnie końcówka pierwszej połowy spowodowała, że z wyniku 3:3 zrobiło się tutaj 8:4.

Comeback w drugiej odsłonie zdecydował się jeszcze na desperacki ruch, czyli wprowadzenie na bramkę lotnego golkipera, którym został Kostiantyn Didenko, ale na rozpędzoną maszynę Q-ICE to nie mogło wystarczyć. Trzeba oddać podopiecznym Łukasza Mroza, że w finałowych 25 minutach wyglądali świetnie i nawet przez chwilę nie pozwolili przeciwnikom, by ci mogli pomyśleć, że są tutaj w stanie coś ugrać. Ostatecznie rozbili ich aż 15:6, co stanowiło prawdziwy pokaz mocy. A była to ważna wygrana, bo pozwoliła im wrócić do gry nawet o złoto. Comeback takich marzeń już nie ma i doświadczył tutaj, jak wiele mu jeszcze brakuje do najlepszych ekip w rozgrywkach. Oczywiście nie jest to w ich kierunku zarzut, tylko zachęta, by wciąż się poprawiali i dążyli do bycia jeszcze lepszymi. Bo z ich potencjałem pewno ich na to stać.