Jeśli ktoś na AWF-ie przy stanie 2:6 uznał, że jest już po zawodach i poszedł do domu, to na pewno ma czego żałować. To, co Iglica Warszawa odwinęła w samej końcówce, to absolutny klasyk Ligi Fanów i materiał na ligowe legendy. Wydrzeć remis w 10 minut z tak głębokiego dołka? Kosmos!

A przecież ten mecz od początku przypominał szaloną jazdę bez trzymanki. Iglica zaczęła od mocnego akcentu i trafienia na 1:0, ale rywale szybko odpowiedzieli dwoma golami. Odpowiedź na 2:2 dawała jeszcze nadzieję, jednak końcówka pierwszej połowy należała do przeciwników, którzy odskoczyli na 2:4. Po przerwie było tylko gorzej – kolejne dwa trafienia i zrobiło się 2:6. W tym momencie nawet najwięksi optymiści na widowni powoli szykowali się na srogie bęcki.

I wtedy wydarzyło się coś niepojętego. Na jakieś 10 minut przed końcem chłopaki z Iglicy po prostu wrzucili piąty bieg. Zamiast wykopywać piłkę i liczyć na chaos, zaczęli klepać takie koronkowe, płynne akcje, że defensywie rywali mogło się zakręcić w głowie. Bramki na 3:6, 4:6 i 5:6 wpadły jedna po drugiej, a u przeciwników zaczęła się absolutna panika. Iglica poczuła krew, przycisnęła do deski i dopięła swego – wyrównanie na 6:6 wywołało na boisku prawdziwy wybuch radości! Absolutnym profesorem tego widowiska został Kacper Kubiszer. Chłopak zagrał mecz życia – miał bezpośredni udział przy PIĘCIU bramkach dla Iglicy! Dzielił, rządził, asystował i brał odpowiedzialność na własne barki wtedy, gdy gra kleiła się najmniej.

Taki remis 6:6 po wyjściu ze stanu 2:6 smakuje lepiej niż niejedno spokojne zwycięstwo. Wielki szacun dla Iglicy za walkę do ostatniej sekundy – właśnie dla takich meczów wpadamy co tydzień na AWF!