Przeważać od samego początku meczu, tworzyć sobie dogodne okazje bramkowe, a przez większość spotkania i tak gonić wynik - taki scenariusz wylosował się drużynie TUR Ochota w niedzielnym meczu z FC Impuls UA. Starcie mogło dać ekipie TUR-a realną szansę na utrzymanie się w lidze, ponieważ trzy punkty pozwoliłyby zbliżyć się do bezpiecznych miejsc w tabeli.

Niestety, przez pierwszą część meczu oglądaliśmy drużynę zdolną do grania w piłkę, konstruowania dobrych akcji i tworzenia sobie dogodnych okazji strzeleckich, lecz kompletnie niezdolną do zamieniania tego na gole. Impuls przeczekał napór rywali, a później sam zaczął zadawać ciosy niczym wytrawny bokser. Pierwsza bramka padła po świetnie wyćwiczonym rozegraniu rzutu rożnego, które zakończyło się strzałem do pustej bramki. Chwilę później oglądaliśmy poprawkę płaskim strzałem z dystansu, choć tej sytuacji spokojnie można było zapobiec.

Może trudno nazwać grę Impulsu pragmatyczną, ale trzeba przyznać, że jego zawodnicy wyciągali maksimum ze swoich okazji. Już w drugiej połowie na te trafienia TUR odpowiedział golem Roberta Hankiewicza, jednak piłkarze Impulsu nie pozostawali dłużni. Dwie szybkie akcje, dwa strzały z bliskiej odległości i sytuacja ostatniej drużyny w tabeli zrobiła się naprawdę trudna. TUR Ochota postawił więc wszystko na jedną kartę. Na bramkę wszedł Rafał Polakowski - nominalny zawodnik z pola - aby stworzyć przewagę jednego piłkarza w rozegraniu. Efekt był natychmiastowy, a za realizację planu wziął się właśnie Polakowski. Defensorzy Impulsu skupiali się głównie na odcinaniu linii podań do partnerów, więc ten sam decydował się na uderzenia z dystansu. Efektem były dwie bardzo ładne bramki i powrót do gry.

Zbici z tropu rywale lekko się pogubili, a ich kontrataki nie miały wystarczającej jakości, by wykorzystać fakt gry bez klasycznego bramkarza. TUR natomiast coraz skuteczniej wchodził w pole karne i zdołał nawet wyjść na prowadzenie. Sielankę przerwała dopiero bramka zdobyta z bliskiej odległości, która pozwoliła Impulsowi uratować remis. Tym samym po końcowym gwizdku żadna z drużyn nie mogła mówić o pełni szczęścia.