Mecz za sześć punktów pomiędzy drużynami zajmującymi drugie i czwarte miejsce w lidze. Kanarki nie mogły sobie pozwolić na potknięcie, jeśli nadal chciały walczyć o srebrne medale, a przy porażce nawet miejsce w TOP 3 mogłoby znaleźć się pod dużym zagrożeniem. Olimpik z kolei musiał wygrać, aby przedłużyć swoje nadzieje na dogonienie czołówki i realnie włączyć się do walki o podium.

Nie dziwi więc fakt, że spotkanie zakończyło się dość skromnym remisem 2:2 i bardziej przypominało emocjonujący mecz z dużego boiska niż klasyczną strzelaninę charakterystyczną dla gry 6 na 6. Na murawie nie brakowało walki fizycznej, emocji, ostrych starć i fauli - wszystkiego, czego można oczekiwać po meczu o tak dużą stawkę. Jak to często bywa w takich spotkaniach, sytuacji bramkowych nie było zbyt wiele, ale absolutnie nie wpłynęło to negatywnie na widowisko. Mecz oglądało się bardzo dobrze - był żywy, intensywny i trzymał w napięciu do samego końca.

Przebieg spotkania idealnie oddawał jego charakter. Jako pierwsi na prowadzenie wyszli Kanarki po bramce Jakuba Gałęzowskiego. Olimpik jednak nie zamierzał się poddawać i szybko odwrócił losy meczu dzięki trafieniom Oleksandra Diachenki i Serhiia Novakovskyiego. Gdy wydawało się, że to właśnie oni przejmą pełną kontrolę nad spotkaniem, Kanarki odpowiedziały kapitalnym golem Adriana Mulaka, który śmiało można nazwać ozdobą meczu. To trafienie dało drużynie bardzo cenny remis.

W końcówce obie ekipy miały jeszcze swoje szanse, ale żadna nie zdołała już przechylić szali zwycięstwa na swoją stronę. Ostatecznie remis bardziej cieszy Kanarki, które utrzymały drugie miejsce i nie pozwoliły Olimpikowi zbliżyć się do TOP 3. Dla Olimpiku ten wynik smakuje natomiast niemal jak porażka. Nadzieje na medale wciąż istnieją, ale dziś są już bardziej matematyczne niż realne. Futbol widział jednak nie takie historie - dlatego trzeba walczyć do samego końca.