Przed pierwszym gwizdkiem w parze Inferno Team II – Nieuchwytni wieszczyliśmy tym drugim dwucyfrówkę. Problem w tym, że to nie oni mieli tyle goli zdobyć, ale tyle stracić. Niestety, mimo całej sympatii do Marka Szklennika i jego ekipy, wiedzieliśmy, że poziom prezentowany przez rywali może być dla nich nieosiągalny.

Jednak zwłaszcza pierwsza połowa pokazała, że Nieuchwytni wzięli się do roboty po klęsce sprzed tygodnia i pokazali, że mogą być groźni. To oni rozpoczęli tutaj strzelanie i chociaż – jak się później okazało – było to ich pierwsze i jednocześnie ostatnie prowadzenie w meczu, to po premierowych 25 minutach przegrywali tylko 3:4. Owszem – rywale mieli więcej okazji, sam Bartek Kopacz oddał pewnie tyle strzałów co cała drużyna rywali razem wzięta, ale mimo wszystko byliśmy zbudowani postawą Nieuchwytnych. Sporo jakości do zespołu wprowadził Kamil Skwierczyński, defensywę dobrze trzymał Tomek Gaworski, no i ten zespół mógł mieć nadzieję, że tutaj wcale nie skończy się porażką.

Druga odsłona totalnie jednak te plany storpedowała. Przeciwnicy zaczęli grać szybciej, skuteczniej i od stanu 4:3 zdobyli pięć kolejnych goli. Było jasne, że tego już nie wypuszczą, a oznaką pewności w tej kwestii było wejście na plac Igora Patkowskiego, który zwykle przygląda się poczynaniom swoich podopiecznych z boku, a teraz spokojnie mógł wejść na boisku i kilka razy udało mu się nawet prosto kopnąć piłkę. Nieuchwytnym nie udało się uniknąć dwucyfrówki i w końcowym rozrachunku przegrali 4:13.

Mimo wszystko – są pewne powody do optymizmu po tej potyczce. Gdy była konsekwencja w grze i dyscyplina, to wyglądało to solidnie. Potem niestety wszystko się „rozeszło”. Co do Inferno – to dla nich był to raczej spacerek. Mieli wygrać, mieli to zrobić wysoko – i wszystkie te zadania wykonali jak na faworyta przystało.