W drużynie Bartolini Pasta nie brakowało zawodników, którzy próbowali brać ciężar gry na siebie, jednak w najważniejszym meczu kolejki to Narolski okazał się tym, który najlepiej wykonywał swoją pracę. Nie był najbardziej widowiskowym piłkarzem na boisku, nie szukał efektownych dryblingów ani ryzykownych rozwiązań. Zamiast tego robił to, co napastnik powinien robić najlepiej – pojawiał się dokładnie tam, gdzie znajdowała się piłka i gdzie jego drużyna najbardziej go potrzebowała. Przez całe spotkanie imponował przede wszystkim wyczuciem miejsca i boiskową inteligencją. Potrafił znaleźć sobie przestrzeń między obrońcami, przewidzieć rozwój akcji i odpowiednio ustawić się w polu karnym. Dzięki temu regularnie dochodził do sytuacji strzeleckich, a gdy już je otrzymywał, zachowywał spokój i skutecznie zamieniał je na gole. Szczególnie warto docenić fakt, że swoje trafienia zdobywał w momentach, gdy Bartolini Pasta walczyło o powrót do meczu. Gdy rywale odskakiwali na kolejne bramki, Narolski konsekwentnie utrzymywał swój zespół przy życiu. Najpierw zdobył bramkę kontaktową, później dołożył kolejne trafienia, które pozwalały jego drużynie wracać do gry i wierzyć w korzystny rezultat. Jego współpraca z Brożkiem była jednym z najgroźniejszych elementów ofensywy Bartolini, a większość najniebezpieczniejszych akcji przechodziła właśnie przez ten duet. Narolski nie potrzebował wielu kontaktów z piłką, aby mieć wpływ na przebieg spotkania. Był cierpliwy, zdyscyplinowany i konsekwentnie wykonywał swoje zadania. To właśnie tacy zawodnicy często decydują o wynikach najważniejszych meczów – nie zawsze są najbardziej widoczni, ale gdy przychodzi moment oddania strzału, można na nich liczyć.