Przed meczem można było śmiało określić ten pojedynek jako spotkanie Dawida z Goliatem. Gospodarze w tym sezonie mają duży problem z systematycznym punktowaniem, co przekłada się na ich pozycję w tabeli. Goście natomiast naszpikowani dobrze znanymi z piłki nożnej 6-osobowej nazwiskami, na stałe zadomowili się w górnej części tabeli i do samego końca sezonu będą walczyć o złote krążki. Niemałe było zdziwienie kibiców oglądających to spotkanie, kiedy po 3 minutach po trafieniach Bogusza i Piotrowskiego to Warsaw Bandziors prowadzili w tym pojedynku. Gladiatorzy z podrażnionymi ambicjami rzucili się do odrabiania strat i dość szybko im się to udało. Najpierw strzelił Jóźwiak, potem Zych i mieliśmy remis. Ten drugi dorzucił niedługo potem kolejnego gola, wyprowadzając tym samym swój zespół na prowadzenie. Drużyna Szymona Kołosowskiego odgryzała się i dość często stwarzała zagrożenie pod bramką rywali, ale albo strzały były niecelne albo dobrze bronił Adrian Mańk. Wspomniany przeze mnie wcześniej kapitan zespołu zdołał w końcu zdobyć gola, ale dwa dorzucili też rywale (konkretnie Kielak) i do przerwy faworyci prowadzili 5:3. W kolejnych 25 minutach obraz gry wyglądał podobnie. Jedni i drudzy mieli swoje szanse na zmianę rezultatu, ale groźniejsi i przede wszystkim skuteczniejsi byli Gladiatorzy. Bardzo dobre zawody rozgrywał Patryk Zych, strzelec aż 7 goli. Nieźle wyglądał też Mikołaj Kwiatkowski, który jak tylko pojawiał się na boisku, to wnosił do gry swojej drużyny dużo jakości. Po stronie gospodarzy należy wyróżnić Macieja i Mikołaja Kiełpsza oraz wspomnianego wcześniej Kołosowskiego. Na tej trójce opierała się gra beniaminka z tego sezonu. Ostatecznie zasłużenie wicelider tabeli zwyciężył w tej rywalizacji 14:8.