W przedmeczowych zapowiedziach zastanawialiśmy się, czy ktoś w tej rundzie będzie w stanie zatrzymać Rodzinę Soprano. Okazało się, że to pytanie zadaliśmy w idealnym momencie, bo uprzedzając nieco fakty, takim zespołem okazał się FC Łazarski. Oczywiście zauważaliśmy, że nominalni goście ostatnio radzili sobie całkiem nieźle, ale faworytem meczu pozostawał team Grześka Bogdańskiego. Przynajmniej do czasu, aż poznaliśmy składy obu drużyn.

W obozie gospodarzy brakowało kilku kluczowych zawodników: Filipa Motyczyńskiego, Krzyśka Kulibskiego, Jana Szaraty - graczy, którzy mogą zrobić różnicę. Takich problemów nie miał Łazarski, który stawił się w pełnej sile, wraz ze swoimi gwiazdami: Zhasulanem Kamantayem czy Yehorem Holubko.

Mecz zaczął się po myśli gospodarzy. Już w pierwszej minucie objęli prowadzenie po golu Wiktora Stańczaka. Był to chyba najłatwiejszy gol w jego życiu: po błędzie bramkarza wpakował piłkę praktycznie z linii bramkowej. Były to jednak miłe złego początki, bo chwilę później Łazarski doprowadził do wyrównania. I od tego momentu zaczął się koncert nominalnych gości. Łatwość, z jaką strzelali kolejne bramki, była godna podziwu. Strzały z dystansu, wystawienia do pustej bramki, stałe fragmenty - przekrój był naprawdę szeroki. Jeszcze przez moment Rodzina Soprano mogła myśleć o podjęciu rękawicy, ale trzy trafienia w końcówce pierwszej połowy właściwie przypieczętowały wygraną Łazarskiego. Po 25 minutach mieliśmy wynik 1:7.

Po zmianie stron przewaga Łazarskiego była widoczna nadal, co potwierdziły kolejne trzy bramki. Dopiero przy stanie 1:10 do głosu zaczęli dochodzić gospodarze, zmniejszając straty do 3:10. Do końca meczu pozostawało około dziesięciu minut, ale wynik już się nie zmienił, za to zaczęły mnożyć się faule, co nie wpłynęło korzystnie na jakość widowiska.

Koniec końców Łazarski zasłużenie wygrał to spotkanie, bo był zespołem znacznie lepszym, a tym razem piłkarska jakość była wyraźnie po jego stronie.