W ostatniej kolejce Old Eagles Koło sprawiło nie lada niespodziankę ogrywając niepokonane do tej pory Tonie Majami. Trudno było wyróżnić jedną osobę z tego zespołu, bo ten mecz miał wielu bohaterów i każdy spokojnie mógłby się obronić, począwszy od bramkarza, przez linię obrony, po zawodników ofensywnych. My postanowiliśmy wyróżnić Mariusza Żywka, który napisał w tym spotkaniu ciekawą historię. Otóż popularny „Bolo” już w pierwszej minucie spotkania spektakularnie zmarnował rzut karny. Wielu graczy w tym momencie mogło by się podłamać, ale Mariusz po prostu dalej grał swoje i w dalszej części meczu spłacił dług wobec swojej ekipy z nawiązką. Gdy Orzełki przegrywały, dwukrotnie doprowadził do wyrównania, w tym raz kapitalnym strzałem z własnej połowy, którym przelobował bramkarza rywala. W całym meczu zdobył trzy bramki i zaliczył asystę, w znacznym stopniu przyczyniając się do sensacyjnej wygranej. Do tego, podobnie jak cały zespół mocno pracował w defensywie, bo zwycięstwo z takim rywalem po prostu trzeba było wyszarpać. „Bolo” od lat jest wyróżniającą się postacią Old Eagles i nigdy nie schodzi poniżej pewnego poziomu. Świetny w odbiorze, błyskotliwy w rozegraniu i do bólu skuteczny (no może poza rzutami karnymi), pod bramką rywala – Mariusz swoją postawą w całym sezonie zasłużył na to wyróżnienie, choć jak wspominaliśmy, samo spotkanie z Tonie Majami miało wielu bohaterów.

Skoro Old Eagles pokonali w niedzielę niezwyciężony BM, to nie mieliśmy wyjścia i właśnie w ekipie z Koła poszukaliśmy najbardziej wartościowego zawodnika 5.ligi. I prawdę mówiąc podobało nam się wielu graczy, co zresztą nie może dziwić, bo ten sukces nie byłby możliwy bez równej formy całej drużyny. Na MVP wybraliśmy ostatecznie Mariusza Żywka. Statystyki to jedno, natomiast chcieliśmy docenić go również za to, że przez cały mecz toczył kapitalne boje z obrońcami rywala. Był bowiem najbardziej wysuniętym graczem swojej ekipy i często będąc tyłem do bramki oponentów, to właśnie na nim spoczywała odpowiedzialność, by przetrzymać piłkę na połowie rywala, ochronić ją, a następnie poszukać nadbiegających do pomocy kolegów. I wychodziło mu to świetnie. Widać było ogromne doświadczenie, spryt, ale też jakość. A po ostatnim gwizdku na pewno pojawiło się także spore zmęczenie, jednak o czymś takim zupełnie się nie myśli, gdy wygrywasz mecz, w którym prawie nikt na ciebie nie stawiał i gdy masz w tym swój niebagatelny udział. Brawo Mariusz!